Terug naar gedichten

doodse stilte

Ik rende, maar mn benen wilde niet meewerken. Langzaam kwam ik vooruit. De paniek werd steeds erger en ik probeerde te vliegen, maar het lukte niet ik kwam maar niet vooruit... Ik keer achter me, het gevaar was weg. Ik de verte zag ik water, weer rende ik en dit keer werkte mijn benen wel mee. Steeds sneller rende ik, maar inplaats van de zee belande ik in een donkere kamer... De kamer was stil en ik voelde me alleen, zo alleen... Ik wilde weg maar er zaten geen deuren of ramen in. Het enige licht dat ik zag was een kaarsje, in het midden van de kamer stond een tafeltje. Met daarop het kaarsje... Ik hoorde niks anders dan alleen mn eigen ademhaling. Ik zag dat de muren begonnen te bewegen. Ik kreeg een angstig gevoel van binnen. De muren kwamen steeds dichterbij. Ik begon te gillen, maar er kwam geen geluid uit mn mond.
Alleen de stilte... Die doodse stilte...
Laura

Buffygirl

04-08-2002

buffygirl

Geregistreerd op:
04 augustus 2002

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl