Terug naar gedichten

Klein behuisd

Ik moest met de trein mee naar huis. Ik was op een station en ging de trein in en het was erg druk maar ik kon nog een plaatsje vinden. In de trein kwam ik er achter dat ik geen kaartje had gekocht. We stopten op een station en ik wilde snel even een kaartje uit de automaat halen en de conducteur stak een sigaret op die hij op ging roken dus daar was wel tijd voor. Ik rende over het perron (het was nacht want het was erg donker, maar het was eigenlijk dag of zo) en kwam eerst bij 1 of 2 kapotte automaten en daarna waren er een aantal die heel anders waren dan gebruikelijk en waarvan het licht kapot was dus je moest alles op de tast doen. Dat ging erg moeizaam en ik moest het steeds overdoen omdat er iets fout ging. Ik hoorde mijn moeder zeggen: waarom neem je de normale automaat dan niet en doe je het niet goed? Ik verontschuldigde me naar haar toe en zei dat de automaten kapot waren. De trein vertrok weer en ik had nog geen kaartje en gene tijd om nog in de trein te springen dus ik miste de trein. Ik liep verder over het perron en er was een achteraan een winkeltje en daar lagen verpakte wafels en lekkere dingen.

Ik was ineens in een straat en bij een huis waar mijn ouders woonden, dat hadden ze nieuw gekocht. Mijn moeder deed open en we moesten twee lange trappen op, ik liep naar boven met mijn fiets. We kwamen iemand tegen die het licht aandeed en weer terug ging en mijn moeder zei dat ze die vrouw wel vaker zag. Ik moest mijn moeder uitleggen dat zij en papa in een bovenwoning woonden en dat die vrouw onder haar woonde. We kwamen boven en in de huiskamer. Die was licht en niet groot en het bed van mijn ouders stond erin want die hadden geen slaapkamer. We gingen vanuit de kamer een soort overdekte patio/balkon op dat groot was en van hout en glas maar het lekte daar allemaal water en er stond ook een fiets en een tafel en stoeltje. Binnen zag ik dat het plafond van een soort linnen doeken was die bol hingen en er zaten gaten met ringetjes in en die lekten ook water ineens.Ik zei: dat kan toch niet zo! Mams liet de douche zien en paps ging net douchen. Je kon er net in en dan stond je direct onder de douche en als je douchte was het direct heet en vol stoom. Veel te klein die douche. We gingen verder naar Femke d'r slaapkamer en die was met een schuin dak en wel laag maar ging wel kwa grootte en toen liet mijn moeder mijn slaapkamer zien en dat was heeeeel klein, het was een soort van ren waar konijnen buiten inzitten. Ik begon te huilen dat ik dat te klein was en dat ze dat niet kon doen etc.

Dieuwke

22-04-2001

Dieuwke

Geregistreerd op:
20 februari 2002

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl