Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/config.php on line 13

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 14

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 20

Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 30

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 65

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 67

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 68

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 15

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions/user_details.php on line 15

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 57

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 81

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/blocks/login.php on line 14

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/blocks/stemmen.php on line 14

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 146

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 148

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/block.php on line 14

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/index.php on line 99
Gedicht van NDscorpio -> (nog) Zonder titel

Terug naar gedichten

(nog) Zonder titel

Hoofdstuk één

Met mijn gezonde zenuwen vlak voor een optreden, het voordragen van gedichten, was ik mij aan het voorbereiden in één van de kleedkamers van het plaatselijke kleinkunst podium Hedon. Zoals altijd werd er tien minuten voor ik op moest, geklopt op de deur. Deze keer was het, vreemd genoeg, niet Joyce die me kwam vertellen dat ik bijna aan de beurt was. Geschrokken door dit onverwachte bezoek draaide ik mij nogmaals om alsof ik zeker wou weten wat mijn ogen zagen. We hadden elkaar al vaker gezien in de bus en in Hedon en ik wist dat ze vlak bij mij in de buurt moest wonen aangezien ze vaak bij de supermarkt bij mij om de hoek haar boodschappen deed. Onze ogen hadden al wel contact gemaakt maar we hadden helaas nog nooit een woord gesproken. Schijtert als ik ben durfde ik nooit op haar af te stappen. Nu juist voor een optreden moest het er dan van komen en hoewel ik het fijn vond had ik wel een beter moment kunnen bedenken om mijn eerste woorden tegen haar uit te spreken. “Joyce is ziek en ik val vandaag voor haar in, als jij het niet erg vindt tenminste,” zei ze ontspannen. Blijkbaar had ze mijn spanning gevoeld toen ze binnenkwam en ik me omdraaide. We stelden ons officieel aan elkaar voor, er was geen tijd voor flirten maar toch kon je duidelijk de spanning voelen. Dat ze Shanice heette, 24 was, vrijgezel als vrijwilliger bij Hedon werkte en door de week als kinderleidster op een dagverblijf werkte wist ik natuurlijk allemaal al maar nu het uit haar mond kwam klonk het nog veel interessanter. Net toen ik een beetje in gedachten begon weg te zweven, hoorde ik haar stem helder en lief mij terug naar deze wereld halen. “Je hebt nog 8 minuten” zei ze, “ben je klaar om op te gaan of heb je nog iets nodig?” Ik was klaar ja, in ieder geval totdat zij binnen was komen vallen, maar ja, dat durfde ik natuurlijk weer niet te zeggen. Na het zien van Shanice voelde ik een vuur in mij aanwakkeren zoals ik al een lange tijd niet meer had meegemaakt. Mijn nerveusiteit werd een soort oerdrang naar liefde, passie, seksualiteit en dan met Shanice zelf natuurlijk. Zonder dat ze het zelf wist was ze daar ter plekke mijn nieuwe bron van inspiratie geworden. Ik deed net of er niets aan de was en liep volgzaam achter haar aan kleedkamer de uit. Haar heupen bewogen mooi wiegend bij elke stap die zij zette terwijl ze voor mij uit liep. Helemaal in vuur en vlam, van zowel de zenuwen als van Shanice, stapte ik een paar minuten later het podium op en heette de mensen met een trillende stem welkom voor hun komst.

Het zou mijn beste optreden ooit te worden, diepgaand, maar krachtig en vurig. De gedichten en woorden vloeiden uit mijn mond alsof ik het terplekke bedacht. Als bezeten ratelde ik door. Van de ene naar de andere kant van het podium lopend spuide ik mijn woordenval van gedichten en verhalen over de mensen massa heen. Alles wat ik deed die avond, op het podium tenminste, verliep vlekkeloos. Mijn ogen schitterden, mijn keel brandde, ik zat helemaal in mijn element. Het ging gesmeerd. Tussen de gedichten door nam ik de tijd een slok whisky te nemen zodat mijn stem lekker rauw zo blijven klinken. Stiekem vanuit mijn ooghoek zag ik Shanice verborgen achter de grote rode fluwelen gordijnen instemmend mee knikken na weer een gedicht over hoe we beter elkaar konden liefhebben dan elkaar weer de oorlog te verklaren. Je zag haar denken als ik vertelde over een verlaten liefde, de drift, de eenzaamheid, de pijn het kwam allemaal zo goed en makkelijk over. Dit was het moment waar ik op gewacht had, ze had mijn hartstocht op een ongekende manier (per ongeluk?)opgewekt. Ik voelde ik dat ik haar aandacht had. Ik zocht snel tussen mijn stapel papier naar het volgende gedicht, deze moest Shanice in katzwijm brengen. Haar van haar sokken blazen, met minder nam ik geen genoegen. Ik verlaagde mijn stem zo veel mogelijk, haalde diep adem en ging zo schuin staan dat ik het publiek nog net kon zien, maar dat ik Shanice enigszins schuin in de ogen kon kijken. Met licht trillende vingers en een hard kloppend hart begon ik voorzichtig met de inleiding: “Dit gedicht is voor een dame die ik sinds kort heb leren kennen en aangezien ik het niet recht in haar gezicht durf te zeggen, doe ik het hier voor jullie allemaal.” Ik schraapte mijn keel alsof dat het makkelijker zou maken. “Ehem, ik hoop dat ze weet dat het voor haar is.” De eerste woorden kwamen met zoveel moeite uit mijn mond dat ik nerveuzer werd bij elk woord dat ik uitbracht. Ik schraapte mijn keel nogmaals en met een diepe bijna fluisterende stem begon ik: “Dit gedicht heet : “

Als jij, als ik, mag dan…

“Als jij zo lacht en...
de rillingen door merg, been en teen trillen.
Als ik je door je haren streel,
je kus op je lippen, waar ik zo van houden kan,
mag ik je dan vasthouden,
klemmen in mijn armen en...
de eeuwigheid voort laten duren?

Als jij met je tong langs je lippen gaat,
mag ik je dan kussen, met elke emotie in mijn lijf,
voor dag en nacht in mijn fantasie.
En... als jij dan tegen me praat,
vertelt hoe je dag was,
als ik weet dat je weer gaat en ik alleen slapen moet,
mag ik je dan vertellen wat ik voor je voel,
dat ik van je houden kan,
dat verliefdheid geen grenzen kent.

Als ik je teder aankijk,
verdwaal, in je mooie ogen,
zal jij mijn redder zijn?
Als jij zo zit, mag ik...
Mag ik van je houden?
Mag ik voor je zorgen?
Mag ik... jou...
voor altijd dicht bij mij... “

Ik zag dat Shanice haar ogen verlegen van mij af draaide, ze kleurde. Ik wist zeker dat ik haar 'geraakt' had, maar er heerste ook ineens een stilte die wel érg lang leek te duren. Ik keek zwijgend de zaal door en kon nog net in de duisternis sommige ogen onderscheiden in de zaal. Dit was geen negatieve stilte besefte ik me, al die ogen waren op mij gericht en keken mij vragend naar meer aan. Door met iets luidere stem met het volgende gedicht door te gaan, ik moest er nog twee, probeerde ik de mysterieuze sfeer vast te houden die was ontstaan. Dit was heerlijk. Ik leek het publiek te bespelen met mijn woorden alsof het niets was.

Na mijn optreden kreeg ik voor het eerst in mijn carrière, waarschijnlijk ook voor het laatst, een staande ovatie. Ik had kippenvel over mijn hele lichaam. Ook in de foyer waar ik nog even aan het napraten was met de gasten kreeg ik van alle kanten schouderklopjes en vriendelijk woorden van de mensen die kennelijk nogal onder de indruk waren geraakt van mijn poëtische liefdesverklaringen. Zelf voelde ik het ook, ik wist dat dit mijn beste optreden ooit was geweest. Toch was ik op mijn beurt van al die belangstelling behoorlijk van slag geraakt. De adrenaline schoot nog door mijn lijf en ik besloot daarom om mijn laatste bodempje wijn in mijn kleedkamer soldaat te maken om weer met beide benen terug op aarde te komen. De 30 seconden die ik normaal gesproken nodig had om boven bij de kleedkamers te komen werden tien minuten aangezien ik constant weer handen moest schudden en de mensen bedankte voor hun aanwezigheid. Hoe ik ook wegdook ze wisten me elke keer weer te vinden. Normaal gesproken zou ik niet erg hebben gevonden maar ik was uitgepeigerd aan het raken.

Vermoeid maar voldaan liep ik opgelucht uiteindelijk mijn kleedkamer binnen. “Rust” dacht ik, draaide de deur op slot en liep naar de tafel waar mijn spullen stonden. Naast mijn vergeten glas wijn lag daar ineens een rode roos met een wit papiertje. Door de verse rode lippenstift zoen op het kaartje was het mij al gauw duidelijk dat het daar maar kort geleden kon zijn neer gelegd. Uiterst verbaasd over deze leuke verassing vroeg ik mij af hoe deze roos hier kwam en van wie die zou zijn. Mijn vragen bleven gelukkig niet lang onbeantwoord want uit het toilet kwam daar weer die mysterieuze schoonheid lopen. Oh, ik had je nog niet verwacht,” zei Shanice als een kat die in het nauw werd gedrongen. Ik zag een klein restje rode lippenstift op haar onderlip. “Dank je wel voor de mooi roos en voor de kus natuurlijk” vuurde ik nogal zeker van mijzelf op haar af. Ze keek me even aan alsof ze betrapt werd bij het jatten van een pakje sigaretten uit de supermarkt, maar herstelde zich door me brutaal mee te vragen voor het nadrinken in de personeelsbar in de kelder. Dat deden ze altijd na het werk en zij zou het leuk vinden als ik ook mee ging werd mij vluchtig meegedeeld. Zonder aarzeling pakte ik mijn spullen bij elkaar. “Oké, laten we gaan,” antwoordde ik resoluut. “Nog niet, je moet nog even een half uurtje geduld hebben want we moeten eerst nog opruimen, maar ik kom je wel ophalen als we klaar zijn. Zogezegd, zogedaan. Ik ging aan de bar zitten en wachtte tot ze klaar zouden zijn. Verschillende scenario’ s spookten door mijn hoofd. Hoe zou ik doen? Wat zou ik doen? Ik probeerde mijzelf te blijven maar wie was ik eigenlijk, zo zelf verzekerd als ik tien minuten geleden was, zo onzeker werd ik ineens daar wachtend aan de bar. Precies op tijd kwam ze bij me zitten aan de bar “Helemaal klaar” zei ze met een voldane glimlach op mond. Beetje bij beetje werd het steeds drukker, iedereen die klaar was kwam bij ons zitten aan de bar totdat wij compleet waren. Gezamenlijk liepen we naar de kelder waar één van de jongens al klaar stond achter de tap. Gezellig als het was werd het een latertje die avond, koetjes en kalfjes, discussies noem het maar op en het kwam voorbij. De kaarten vlogen over de tafel en zoals altijd, werd mij verteld, werd er nog een cadeautje van één van de artiesten verloot. Iedereen kletste en lachte met elkaar zonder te vergeten zijn glas bijtijds te vullen. Flink aangeschoten door het vloeiende bier en wijn raakte ik in een uitbundige stemming. Los als ik was geworden danste ik het ene liedje na het andere samen met Shanice en een paar van haar collega’ s. Uiteindelijk werden we rond een uur of vijf in de ochtend allemaal de deur uit gezet door de conciërge omdat het al bijna licht werd. Ik nam afscheid van Shanice met een stevige knuffel en stapte snel de eerste de beste taxi in op weg naar huis.

Hoofdstuk twee

We zagen elkaar vanaf die dag bijna elk weekend. We lachten veel samen, zoveel dat ik soms de volgende dag nog pijn in mijn kaken had. Haar gevoel voor humor was fijn, subtiel maar toch een beetje sarcastisch en daar hield ik wel van. Ik was al gauw tot over mijn oren verliefd maar durfde niets te zeggen. Toch was er duidelijk telkens weer die spanning, maar die wisten we heel goed te omzeilen door te doen alsof het niet echt bestond. Als wij het al merkten lachten we het gewoon weer weg. Shanice had er een gewoonte van gemaakt om elke ontmoeting met een grap te beginnen zodat de spanning wat minder zou worden. We gingen vaak uit eten of picknicken maar voor het eten op was, was het meestal al koud geworden omdat we meer tijd aan elkaar en de wijn besteedde dan aan het lekkere eten. Als wij haar hond gingen uit laten dan waren we meer met elkaar aan het spelen dan met de bal en de hond en zo ging dat eigenlijk met alles wat we deden. Ook als wij bijvoorbeeld samen boodschappen gingen doen dan werd het meer een wedstrijd wie het eerst het meest in zijn karretje had gegooid. We speelden zelfs vals door allemaal onnodige dingen in het karretje te gooien die we bij de kassa dan weer apart moesten leggen. Hoewel wij daar altijd hartelijk om konden lachen zagen de caissières er de lol niet van in. Voor mij was dit allemaal nieuw maar fijn. Ik was altijd zo serieus geweest maar door Shanice kon ik het allemaal wat loslaten en gewoon genieten. Zo ontspannen allemaal wanneer we samen de dag braken en hoewel we veel over de serieuze onderwerpen van het leven filosofeerde het lukte haar altijd om mij de boel de laten relativeren. Langzamerhand leerden wij elkaar beter kennen en hoewel we officieel geen relatie met elkaar hadden waren we erg aan elkaar gehecht geraakt. Het voelde bijna alsof we geen moeite hadden om met elkaar te communiceren. De gesprekken gingen uiteindelijk altijd over van alle soorten diepe onderwerpen, maar nooit over onze gevoelens voor elkaar. Ik durfde niet in mijn angst teleurgesteld te worden dat zij niet dezelfde gevoelens voor mij had. De gedachte dat zij mij als een broer zou zien in plaats van potentiële vriend zou mijn hart breken dus wou ik de ‘waarheid’ niet weten. Meer en meer werd ik bewust van de aanwinst die zij in mijn leven was en diep in mijn hart wist ik dat zij hetzelfde voelde dus liet ik het met rust. Als de tijd rijp was zou het vanzelf komen zei ik tegen mijzelf, hoopvol.

Een zeer goede vriend had me uitgenodigd om naar Frankrijk te gaan in het huisje van zijn ouders. Een lang ontspannend weekendje weg. Helaas belde hij twee dagen van te voren af omdat hij de dag ervoor zijn been gebroken had bij een auto ongeluk. Zijn auto was total loss en hij zag het niet zo zitten om nog weg te gaan met een hersenschudding en een gipspoot. Ik mocht toch de auto van zijn moeder lenen zodat ik alsnog kon gaan, mits ik beloofde bij hun wijnleverancier langs te gaan om hun bestelde flessen op te halen. Natuurlijk nodigde ik Shanice uit. We besloten op een donderdag nacht te vertrekken zodat we drie lange dagen daar konden doorbrengen. Het werden drie prachtige dagen wandelend en fietsend door de Provence. We voerden diepe gesprekken over het leven, toekomstperspectief en onze beide kinderwensen. ’s Avonds hadden kussen gevechten of lagen we uren naar hemel te staren. Het was pik donker op de schitteringen van al die prachtige maanlichamen na. De sterren leken een stuk helderder dan in Nederland. Zij vertelde mij op één van onze praat avonden over haar ex vriend Niels die haar had mishandeld. Het had haar een half jaar gekost om uit die relatie te stappen. Nog steeds die ellende voelend praatte ze drie uur aan één stuk door. Volledig opgeslokt door haar manier van vertellen, de tranen over haar wangen en het overslaan van haar stem raakte ik in een nog liefdevollere stemming. Ik koesterde haar gezelschap. Drie dagen vlogen voorbij en op de terugweg was het doodstil in de auto. Je kon de teleurstelling voelen dat we al weer teug moesten. Ik denk zelfs dat als ik een dag langer waren gebleven dat er misschien wel meer gebeurd was, maar dit was goed zo. Geen complicaties was beter, hoe graag ik haar ook wou kussen en aanraken.

Na zo’n twee maanden moest ik naar Bonaire voor een paar weken, in verband met het huwelijk van mijn nicht en de dagen naderden. Normaal gesproken was ik de laatste paar dagen voor mijn vertrek naar de Antillen altijd zo blij als een kind voor zijn verjaardag feestje, maar deze keer had ik dubbele gevoelens. Hoe graag ik er naar uitkeek wist ik dat ik deze keer iets achterliet wat ik eigenlijk bij me wou houden. Shanice maakte het er ook niet makkelijker op door op een zeer subtiele manier door laten schemeren dat ze me zou missen de weken dat ik weg zou zijn en ik wist dat het voor mij niet veel anders zou zijn. Het laatste weekend voor mijn vertrek gingen we picknicken in het park. Genietend van het heerlijke weer en van elkaars aandacht bespraken we minder dan normaal het geval was. Het was een mooie lente dag en normaal gesproken zouden we in onze nopjes moeten zijn maar ditmaal was er duidelijk een belemmering. Ik probeerde met grapjes en kletspraat de sfeer wat te ontspannen maar mijn inzet werd deze keer niet beloond. Met veel moeite toverde ze nog een zure glimlach op haar lippen in een poging om haar teleurstelling te verbergen. Zij had er kennelijk meer moeite mee dan ik tot nu toe had gedacht. Ik liet niet merken dat ik het door had en terwijl we opgelaten afscheid namen voor de aankomende weken omhelsden wij elkaar op een veelzeggende manier. De gebruikelijke drie kussen en we gingen ieder zijn weg. Wanneer ik terug zou komen zou ik er werk van gaan maken sprak ik met mijzelf af. Afspraak of geen afspraak, ik kon gewoonweg niet op deze manier doorgaan. In het begin was die spanning heerlijk maar nu was het mij beetje bij beetje aan het opvreten. Ondragelijk, dat is het goede woord, de spanning was ondragelijk aan het worden. Verliefder als ooit liep ik terug naar huis om mijn koffers te gaan pakken.

Hoofdstuk drie

Op schiphol nog even aan het shoppen voor kadootjes voor zowel de familie als voor mijzelf kreeg ik een half uur voor vertrek nog een berichtje van Shanice:

“Mis je nu al, gedraag je
en wees voorzichtig, hou van je.
X Shan.”

Met een grote glimlach zette ik mijn bagage aan de kant om haar sms te beantwoorden. Het leek wel een berichtje van mijn moeder, wees voorzichtig, maar ik wist wat ze bedoelde. Ik kon gewoon niet vertrekken met de gedachte dat zij zich thuis ellendig zat te voelen. Zoekend naar de juiste woorden probeerde ik met al mijn tassen toch een leuk berichtje terug te sturen tot ik mijn vluchtnummer hoorde omroepen, het was tijd om aan boord te gaan. Ik zou zo mijn telefoon uit moeten doen, maar ik wist even niet wat ik moest schrijven. De stress liep ineens op. Ik kon niet toch niet vertrekken zonder haar gerust te stellen? In een opwelling liep ik op één van de grond stewardessen af en legde in het kort gauw het verhaal uit en of zij me misschien ergens mee kon helpen. De stewardess kwam vijf minuten later terug met de mededeling dat ze de bloemen besteld had en diezelfde middag nog bij Shanice’s werk bezorgd zouden worden. De kosten zouden van mijn creditcard afgeschreven worden en met “Het komt wel goed meneer, ik zou willen dat iemand mij zo’n romantisch gebaar stuurde,” wenste zij me nog een goede vlucht en vakantie. Het idee dat ik nu toch niets meer kon doen stemde mij een beetje opgelaten. Als ze die witte rozen, haar lieveling’ s bloemen, zou ontvangen dan wist zij hopelijk wel dat ik met mijn gedachte bij haar was.

Mijn familie stond te schreeuwen toen ik de aankomst hal uitliep. Mijn zusje rende op mij af en liep me bijna onderste boven met bagage en al door haar enthousiaste begroeting. Het was alweer meer dan een jaar geleden dat ik ze in levende lijve had gezien. Luid kletsend omhelsde ik mijn moeder, vader, broertje en de rest van ooms, tantes, neven en nichten die waren op komen dagen. Na een uur van begroetingen en omhelzingen reden we in colonne naar het huis van mijn oma waar de rest van de familie druk in de weer waren met de voorbereidingen voor het aanstaande huwelijk. Ik was deze drukte niet meer gewend. Iedereen leek als een kip zonder kop, rondrennend, met iets bezig te zijn. Er was altijd één persoon die het overzicht hield en dat was welita, onze oma. Zij liep als de rust zelve overal langs, knikte met haar hoofd, stelde iedereen gerust en gaf tips waar het nodig was. Totdat ineens mijn nicht, Coraline, die ging trouwen tierend in de keuken over iedereen heen schreeuwde dat haar kapsel verpest was. Haar zowat knalrode kapsel werkte me inderdaad op de lachspieren waardoor het nog vijf minuten duurde voor ik haar kon omhelzen. Vanaf kleins af aan waren we heel close me elkaar geweest, zelfs toen ik in Nederland was komen wonen beleden en mailden we regelmatig. Coraline en ik waren zeggen maar maatjes voor het leven. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze mij als getuige had gevraagd. Haar aanstaande echtgenoot was ook een oude schoolvriend van mij. Haime en Coraline hadden elkaar op mijn zestiende verjaardag leren kennen en bij het spelletje spin de bottle waren de vonken overgevlogen tussen die twee. Nu negen jaar later met veel ups en downs gingen ze dan uiteindelijk het jawoord aan elkaar geven. Na onze hartelijke begroeting ging de discussie al gauw weer verder over de kleur van haar haar en hoe haar vriendin c.q. kapster het zo had kunnen laten mislukken. Twee van mijn oudste tantes namen Coraline onder hun hoeden en sleepten haar terug de badkamer in voor weer een kleurspoeling. Mijn broer kwam me al gauw wegtrekken uit deze schreeuwende heksenketel. ‘Je moet me even helpen met wat bloemstukken en decoraties in de auto te zetten’ zei hij lachend en kijkend naar onze tantes die nog steeds hevig met elkaar in discussie waren. Het geschreeuw kwam boven alles en iedereen uit en niemand durfde zich ermee te bemoeien. Steve, de zoon van mijn jongste tante kwam ook aanlopen en begon al te lachen toen hij ons zag. “Je kunt ze aan het begin van de straat al horen.” lachte hij ons toe, Hij omhelsde me stevig, “Ik ben blij dat je gekomen bent. We missen je rare ideeen hier” We kletsten maar kort, we moesten nog steeds de rest van de spullen wegbrengen en klaarzetten. Ik moest mijn pak nog passen, zodat oma het nog kon innemen waar het moest. Ik was sinds ik in Nederland was gaan wonen zekers acht kilo afgevallen.

De volgende dag, op de ochtend het huwelijk reed ik de gehuurde Jaguar voor de deur van mijn oma. Mijn nicht kwam met een grootse glimlach in haar prachtige ivoor kleurige bruid japon en haar, op het nippertje geredde, donker rood bruine kapsel naar buiten toe en schreeuwde uit hoe gelukkig ze was. Er werd natuurlijk weer veel gekust en geknuffeld. Het was een hele lange tijd geleden dat ik mijn familie met zulke grote aantallen bij elkaar had gezien en ook nog zo vrolijk. Met mijn broer en neef begeleide we Coraline naar de auto en hielpen haar en de sluier waar maar geen eind aan leek te komen veilig in te stappen. Mijn lieve nicht, ging trouwen schoot het door me heen en ze zeg er beeldschoon uit. Nu ik het portier dicht drukte leek het door de schittering van zon in het raam net alsof Shanice daar zat. Mezelf vermanend stapte ik zelf achter het stuur maar mijn gedachte gingen even naar Shanice. Wat miste ik haar. Ik had haar eergisteren nog wel gesproken en hoewel ze opgewekt had geklonken was me opgevallen dat er iets anders was. Het moest nog en week wachten tot ik weer in Nederland zou zijn, maar dat wou niet zeggen dat ik het zomaar uit mijn hoofd kon zetten. Ik miste haar. “Gaan we nog rijden. Ik kom niet graag te laat op mijn eigen huwelijk.”

Ondanks de prachtige dag lag ik ’s nachts na het feesten nog te draaien. Ik moest haar gauw zien. Om vijf uur liep ik uiteindelijk maar naar de veranda, ging in oma’s schommelstoel zitten en belde Shanice op.

Hoofdstuk vier

Wachtend op een aantal mensen die het café uit kwamen lopen zag ik haar door het raam al naar buiten gluren. Toen onze ogen elkaar kruisten verscheen er de liefste glimlach op haar mond. Die kende ik inmiddels. Dat was mijn zwak, haar lieve uitstraling, de zwoele blik in haar ogen, de kleine maar zoveel zeggende krulling in haar lippen. Haar raaf zwarte krullende haar gaf haar de uitstraling van een engel. Het brandde direct weer in mijn buik. We hadden elkaar maar een paar weken niet gezien maar voor ons leek het wel maanden. We hadden wel contact gehouden via de sms en ook nog regelmatig gebeld, soms wel bijna een uur en daar had ik wel uit kunnen halen dat ze me miste. Gespannen liep ik tussen alle tafels door naar haar toe. Hoe zou ik haar begroeten? Zou ik haar kussen en waar of beter gezegd hoe? Ik hoefde gelukkig niet lang te wachten op het antwoord, want daar stond ze al. Ze keek me aan en zo zacht dat je het amper kon horen boven de muziek die aanstond zei ze: “Hé lekker ding, wat ben ik blij om jou weer te zien, ik heb je écht gemist.” “Ik jou ook, je ziet er nog prachtiger en seksieër uit dan ik me kan herinneren,” complimenteerde ik voor ik haar stevig omhelsde. “Je bent maar een paar weken weg geweest hoor, charmeur” en voor ik maar een mogelijkheid kreeg om nog nerveuzer te worden kuste ze me vol op de mond. De kus leek wel een eeuwigheid te duren. Zo zwoel, passioneel, er zaten heel wat weken, zeg maar gerust maanden, in die kus. Dat was te zien en vooral te voelen, zelfs de omstanders keken even, maar vol verbazing om. Het was in die drie en een halve maand dat we elkaar kenden de eerste echte kus. Waarom het niet eerder gebeurde weet ik ook niet maar het was het wachten meer dan waard geweest. Enigszins beschaamd keken we elkaar aan alsof we elkaar wouden vragen of het wel goed was wat er net gebeurt was.

Langzaam gingen we zitten elkaar handen niet loslatend. Ik vertelde over de vakantie en over mijn familie en vrienden die ik al zo lang niet meer gezien had. Hoe fijn het was geweest om met iedereen weer bij te kletsen over vroeger. Zij luisterde, nam af en toe een slok van haar wijn en glimlachte liefjes telkens als ik iets vertelde wat ze humoristisch vond. Met enige gene besefte ik dat ik al zo lang aan het kletsen was en dat ik haar nog helemaal niet had gevraagd hoe zij die drie weken was doorgekomen. “Saai. Ik heb je gemist.” Was bijna het enige antwoord dat uit haar mond kwam. Geobsedeerd door haar schoonheid staarde ik haar alleen maar aan zonder iets te zeggen. “Is er iets?” Vroeg ze met een onzeker toontje. “Ja, ik heb je gemist en ik was bijna vergeten hoe mooi je bent. Je bent namelijk nog mooier in het echt dan ik me kan herinneren. ik kan me niet voorstellen dat jij alleen thuis hebt moeten zitten.” Ze vertelde me dat Bozo, haar hond, ziek was geweest en ze hem niet alleen te veel had willen laten. Bozo was al sinds enkele jaren haar beste vriend dus dat kon ik wel begrijpen. Met een geruste stem vervolgde zij: “Gisteren zat hij weer op mijn sloffen te kauwen dus hij is weer zo goed al nieuw.” Ze glimlachte, dat stond haar zoveel mooier dan die serieuze blik in haar ogen.

De tijd streek voorbij terwijl de wijn en de woorden zoals altijd bij ons samenzijn rijkelijk vloeide. Uiteindelijk kwam ook de begroeting’s kus ter sprake. “Sorry dat ik mij daarnet zo liet gaan met die kus” “Die kus? Dat was de beste kus ooit. Weet je hoe lang ik dat al wou? Ik durfde alleen niet omdat ik bang was je af te schrikken.” Waarom?” vroeg ze me met grote verbaasde ogen. “Ik weet dat je genoeg had van mannen die constant achter je aan zaten en ik wou niet in dat rijtje geplaatst worden, vandaar.” “Je bent zo lief, soms vraag ik me echt af of het wel mogelijk is zo lief als jij tegen mij kunt zijn.” Ze boog over de tafel heen zonder mijn handen los te laten en kuste me opnieuw. Deze keer was ik er echter klaar voor. Haar lippen raakte de mijne zo teder en lief dat ik toch bijna weer overrompelt raakte van haar liefkozing maar ik herstelde mijzelf op tijd om haar vol overgave met heel mijn hebben en houwen terug te kussen. Haar lippen waar warm en zacht, zo zacht. Ik wou dit niet loslaten. Zolang had ik gewacht, geduld gehad, maar dat was nou niet bepaald mijn sterkste kant. Nu genoot ik alsof ik herboren werd.

“En nog een rode wijn voor madam” zei ik, terwijl ik weer bij haar aan tafel kwam zitten en nam zelf ook een stevige teug van mijn zachte droge wijn om mijn zenuwen enigszins onder bedwang te krijgen. Er hing iets in de lucht en je kon het bijna aanraken zo voelbaar was het. Sinds onze tweede kus was de situatie ineens honderd negentig graden gedraaid, waar ik haar eerst niet durfde te kussen moest ik me nu uit alle macht inhouden om niet de hele tijd aan haar lippen te hangen. Letterlijk dan, want figuurlijk deed ik dat al sinds onze tweede ontmoeting. Uit de boxen kwam het nummer van Sade, Hang on to your love. Ik had het net aangevraagd toen ik de wijn was gaan halen en wist dat die goed zou aanslaan. We waren beiden Sade fans en dit was toch wel een beetje ‘ons’ nummer geworden tijdens onze lange nachtelijke praatsessies. Daarbij hadden we er alle twee goede herinneringen aan hoewel die los van elkaar beleefd waren. Ik stond langzaam op en vroeg haar te dans, “maar niemand danst hier” probeerde ze me nog, al wist ze dat het toch geen zin had. Als ik eenmaal wat in mijn hoofd had kreeg je dat er niet zomaar uit dus we dansten. We dansten intiem, intiemer als ooit naarmate het liedje vorderde. Ik hield haar zo stevig vast dat ik er zelf van schrok. Er ontstond een hele rare kriebel in mijn maag, ik voelde me compleet, volmaakt gelukkig en misselijk tegelijkertijd. Snel opende ik mijn ogen voor ik helemaal de weg zou kwijtraken in mijn dromenland. We keken elkaar bespeurend aan, allebei met een voldaan, zelf ingenomen lachje. We merkten dat onze actie meer zielen aanspoorden, want aan het einde van het nummer stonden er nog zeker vier andere paartjes om ons heen innig met elkaar te dansen. “Zullen we gaan?” fluisterde ze in mijn oor terwijl we terug liepen naar ons tafeltje. “Waarheen?” “Mijn huis natuurlijk, tenzij je liever naar jouw huis gaat. Hoe dan ook ik wil vannacht bij jou zijn. Het maakt mij niet zoveel uit waar het is, als het maar met jou is. We hebben al veel te lang gewacht” Hoewel ik van mijn stuk was gebracht door haar voorstel pakte ik mijn sigaretten en mijn jas om haar te volgen waar ze ook heen wou gaan. Al was het tot het einde van de regenboog, ik zou haar volgen.

NDscorpio

04-06-2005

NDscorpio

Geregistreerd op:
30 januari 2003

Uit: Curacao/Nederland(zwolle)

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl