Terug naar gedichten

Pub op avontuur

Pup op avontuur

Er was eens een pasgeboren hondje, dat net als baby’s niets deed dan slapen en melk drinken. Maar dat was zo saai en, hij wou wel eens wat meer zien. Want al wat hij nu zag waren die grote beesten, die over zijn kist reikte en hem streelde en lachte.
Want hij wist niet, dat men deze beesten mensen noemde tot zijn moeder het hem vertelde en hij hoorde ook dat ze hem een naam gaven, Pup.
Mama legde hem alles uit hoe mensen waren. Dat ze hun te eten gaven in ruil ,voor de bescherming van hun huis en gezin.
Want dat was de taak van een hond, het baasje zijn gezin beschermen.
Dat vond Pup maar saai, want hij hoefde toch niet te werken, zijn mama gaf Pup eten en dat vond hij best zo.
Maar op een dag begon Pup zich te vervelen.Hij had genoeg van die kist, en wou er wel eens opuit kijken naar de andere dieren,want daar had mama over verteld.
Ze zaten buiten, en daar mocht pup nog niet komen.Maar pup was het binnen zitten moe en wilde andere vriendjes zoeken, want zijn zussen die beten in zijn oor of knabbelde op zijn poten, en dat plagen begon hem te vervelen, hij wilde best eens weten wat daar buiten gebeurde.
Op een dag, toen ze net gegeten hadden, en zijn zusjes en mama lagen te slapen gebeurde het.De boerin had de deur opengelaten omdat het zo een mooie dag was.Plots fladdert er een vlinder binnen, en zet zich op de kist om uit te rusten.
Pup die zich verveelde, kreeg de vlinder in het oog en graaide met zijn poot.
-‘’He kijk uit mijn vleugels zijn heel kwetsbaar hoor!’’ Pup schrok dat fladderding praatte tegen hem dat was geen pluisje of zo.
-‘’Hallo wie ben je wist niet dat je kon praten.’’zei Pup
-‘’Ik ben een vlinder, mijn naam is Witje en hoe is jou naam?,’’vroeg witje
-‘’Ik?Ik ben Pup, en hij stak trots zijn borst vooruit.-’’En kan heel hoog springen en grommen moet ik het jou is laten zien?’’En nog voor Witje iets had kunnen zeggen, gromde hij maar er kwam niet meer dan een grrr uit zijn keel, dan sprong hij omhoog en maakte een rare tuimeling, die hem op zijn rug deed belande.Met zijn pootjes in de lucht lag Pup te spartelen.
Witje moest lachen, om dat gekke hondje maar ze vond hem wel aardig.
-‘’Ik kan mooie pirouettes maken in de lucht.’’zei Witje -‘’kijk maar.’’
En ja hoor, wat was dat mooi, ze danste en draaide en draaide in de lucht om dan op de kist neer te dalen, Pup vond het prachtig. -‘’Ja dat was heel mooi Witje, maar waar is jou mama en heb je broers en zusjes wonen jullie ook in een kist? -‘’Stop!’’riep Witje -‘’Wat ben jij nieuwsgierig.Ik heb een mama, en woon overal in de grote buitenwereld, en heb wel honderd broertjes en zusjes, die over de velden naar bloemen speuren, die lekkere nectar maken want daar zijn we dol op.’’
Ahh de grote buitenwereld daar droomde Pup van, om daar naartoe te gaan en bloemen, dat wou hij ook wel eens zien zou hij durven stiekem naar buiten gaan?
-‘’Mag ik met je mee Witje?’’
-‘’Het kan daar gevaarlijk zijn hoor, voor zo een kleine pup.’’zei Witje
-‘’Ik klein8Ik ben helemaal niet klein!’’schreeuwde Pup en maakte zich heel groot en stak zijn borst vooruit .
Dat zou zeker indruk maken. Dacht Pup.
Witje giechelde en zei -‘’Vooruit dan maar, maar gaat je mama niet ongerust worden?’’
Oei mama, dacht Pup, was hij helemaal vergeten, maar zijn nieuwsgierigheid won het van zijn angst om mama, en als hij vlug eens ging piepen, hij zou zeker terug zijn voor zijn mama en zusjes wakker zouden worden.
-‘’Nee hoor. Zei Pup -’’Ik weet zeker dat het mag.’’
-‘’Vooruit dan maar.’’zei Witje en fladderde al naar de deur, maar Pup was toch beetje bang, want hij was nog nooit de kamer uit geweest.
-‘’He komt er nog wat van!’’ riep Witje -‘’Ik heb niet de hele dag tijd, wil nog wel iets eten hoor!
Vooruit dan maar, dacht Pup met hier te blijven staan weet ik nooit wat daarbuiten gebeurd.
En voetje voor voetje sloop hij de kamer uit, de grote buitenwereld in.
Wat was dat groot en al die kleuren en wat een grote drinkbak welke dieren zouden daaruit drinken,
Pup wist niet dat wat hij dacht een drinkbak was,dat het een vijver was ,waar hij naar keek. Hij had dorst, en dacht er is water genoeg in, een slokje kunnen ze wel missen, hij ging op een steen staan, en likte van het frisse water plots schrok hij, en viel, één pootje kwam in het water terecht.Wat was dat,er zat eten in en dat leefde nog ook dat had hij nog nooit gezien. Opeens kwam het eten naar hem toe, en haastig deed Pup een stap achteruit.
-‘’He wie ben jij jou heb ik hier nog niet gezien,blub blub, al kom je me heel bekent voor.
Pup wist niet wat hij hoorde,dat ding praatte tegen hem,-“D d d dag. zei Pup stotterend.-“I i ik ben Pup wie ben jij?
-“Ik?Ik ben Blub ,de goudvis en dit is mijn huis, dit noemt men een vijver hier zwem ik al heel mijn leven in rond en heb het best naar mijn zin. Waar kom jij zo opeens vandaan?”vroeg Blub
-“Ik woon in het huis met me zusjes en mama.” zei Pup
Nu weet ik waarom jij me zo bekend voorkomt. zegt Blub –“Ik ken jou mama goed, ze komt soms een praatje met me maken,als ze haar dorst komt lessen aan de vijver.Ze heeft me al verteld over jou, maar mag jij zomaar naar buiten pas maar op dat je niet verdwaald.
-“Verdwalen wat is dat? vraagt Pup, terwijl hij wat dichter komt en hevig schrikt, he! wat is dat er leeft nog een dier in de vijver en het lijkt een beetje op mij .
-“Wat is er Pup?”vraagt Blub bezorgd, omdat hij gezien had hoe Pup geschrokken was.
-“Er leeft daar nog een beest bij jou en dat lijkt op mij.
Hahaha, Blub begint te lachen. -“Dat ben jij ook, dat is jou spiegelbeeld kijk maar als jij beweegt, beweegt dat ook.
Pup komt dichter tot zijn neus bijna het water raakt.Ja, nu komt het dichterbij wat gek, Pup is vol bewondering van zijn eigen spiegelbeeld, en gaat nog dichter bij het water, zijn neus wordt nat en het beeld is weg.
-“Pas op Pup! Straks val je erin dat is gevaarlijk voor jullie dieren hoor jullie zijn landdieren geen waterbewoners!”roept Blub
Pup likt zijn natte neus schudt even met zijn kop en bedankt Blub voor de wijze raad.
-“Dag Blub ik kom nog wel eens een praatje met je maken, maar nu moet ik op avontuur.” zegt Pup en gaat weer verder. Ver komt hij niet, want daar hoort hij weer ander geluid,” hok tokt tok hok tok tok” waar kwam dat vandaan ?
-“Hok tok tok, blijf uit mijn buurt klein mormel hok tok tok of ik pik je in je neus begrepen!”
-“Oh hallo mevrouw.” zei Pup -“Ik doe je toch niets, ik ben Pup en kom van uit het huis.
-“Hok tok tok en of ik dat niet weet, daar zitten ook de grote honden die mijn dag komen verpeste ik waarschuw je blijf uit me buurt.”
-“Ja, dat is mijn mama en pappa, en ik kom even kennis maken, waarom ben jij zo boos op mama mevrouw ?”vroeg Pup
-“Jou mama heeft mijn veren uitgetrokken, en als de boer het niet gezien had was ik nu een vleugel kwijt.”zei de hen
-“Mevrouw doet het geen pijn om steeds op twee poten te moeten lopen, lijkt me heel vermoeiend?”vroeg Pup
-“Vermoeiend?Weet je wat pas vermoeiend is?Eieren leggen elke dag opnieuw en als ik geen zin heb,geeft de boerin me halve porsie’s eten hok tok tok want dat is mijn taak als kip zegt de boerin.”
-“En laat me nu met rust ik heb nog heel wat scharrelwerk te doen.” zei de kip boos en draaide zich om terwijl ze met haar poten zand liet opwaaien, recht op Pups snuit,hij hoestte en proestte en wreef met zijn poot het zand weg en ging vlug verder .
-“Trek het je niet aan hoor wat die boze kwakkeltante zegt ze is gewoon een shagrijn kant niet helpen.”
Pup keek rond waar kwam dat vandaan, hij zag niks en toch had hij een stem gehoord,ze leek op die van witje maar hij zag haar nergens.
-“Witje ben jij dat ?Waar ben je?”riep Pup
-“Hier recht voor je in die rode bloem.”
Pup schrok, en viel op zijn kont in het gras.Die bloem sprak tegen hem. Witje was veranderd in een bloem.
Oei, ze beweegt en Pup kreeg beetje angst.
-“Piep!“zei Witje en kwam tevoorschijn en lachte.Nu was je bang he .”
-“Ik bang?Ik ben nooit bang.”
-“Ja ja.” zei Witje.”Dat zal wel je werd helemaal bleek.Dit is mijn woning, hier slaap ik in.Kan mij lekker toedekken met de blaadjes van deze roos.
-“Lijkt me wel heel klein Witje en gevaarlijk ik zou er zo op kunnen trappen.”
-“Laat dat maar uit je kop. zei Witje “of ik kom echt spoken bij jou haha.”
-“Jij bent me er eentje Witje en ik zou dat nooit doen hoor, ik plaag je maar een beetje want jij bent mijn beste vriendin.” glimlachte Pup
-“Ooehaa!Pup begon te geeuwen wat was hij moe, hij kon best een dutje doen. Zo een eerste dag op avontuur was toch wel heel vermoeiend, en hij had zoveel van de wereld gezien en nieuwe vrienden gemaakt.
-“Ik denk dat ik terug mijn nestje in kruip Witje, want word beetje moe en straks word mama wakker.”
Oei, mama die was hij helemaal vergeten en vlug ging hij naar het huis terug terwijl Witje nog lustig rondfladderde en riep
-“Dag Pup,ik breng je nog wel eens een bezoekje. Maar ook ik ben moe, en ga slape tot morge !”
-“Dag Witje!” Riep Pup terug en sloop stilletjes het huis in.Recht naar de kist van mama en vleide zich op haar staart .
Mama deed één oog open, en keek even gaf Pup een lik en sliep terug in,maar Pup merkte het niet eens.Hij was aan al zijn nieuwe vrienden aan het denken Witje de vlinder, Blub de goudvis, en de boze kip, brr uit haar buurt zou hij zeker blijven.
Ja morgen zou hij nog op avontuur gaan, het was best leuk in de buitenwereld hij gaapte nog eens, en dommelde in.
Slaapwel Pup.Tot je volgende avontuur.












Pup op avontuur



Dit is het eerste verhaal van Pup zijn avonturen..
De doorzetting en moed om het te doen kwam van mijn man Bart die me steunde.
De inspiratie vond ik in mijn omgeving.
En het doel om het te doen waren mijn kleinkinderen.
Hopelijk hebben jullie zoveel plezier bij het lezen,
Als ik bij het schrijven.
Veel leesplezier Opaal.



Opaal

13-09-2004

Opaal

Geregistreerd op:
10 september 2004

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl