Terug naar gedichten

Vleugels van Fantasie

Het begin

Daar was ik dan. Alles was wit en helder. Ik voelde me warm worden van binnen. Alles was zo mooi, zo echt. Ik zag de vogels vliegen onder mij. De zonnestralen streken neer op het land. Ze verlichtten het beekje waar ik meestal zat om na te denken. Over het leven, de wereld, het heelal, wat hierna volgde… Het beekje was mooi helder, zoals altijd. Ik zag de zee, de mooie ruisende zee. Het strand, het lag er vredig bij tussen de mooie palmbomen die beschenen werden door de schijnende zon. Ik voelde me bevrijd. Ik ademde de verse, frisse lucht in. Ik hoorde hoe de wind fluisterde: ,,Riska, Riska blijf toch hier. Dit is het paradijs.’’ Maar ik kon niet blijven. Ik moest verder, hoe mooi het hier ook was. Ik moest mijn reis vervolgen.
Ik kuste deze plek vaarwel en ging verder. Ik kwam langs prachtige plekken, maar daar moest ik niet zijn. Ik ging verder…nog verder. Toen zag ik de andere plek. Op deze plek moest ik zijn. Deze plek was heel anders. Het was zwart. De grond brokkelde een beetje als je erover liep. De maan scheen hoog aan de hemel. De duisternis gaf me een koude rilling. Ik trok me er niets van aan. Dit moest ik ook ervaren. Ik ging verder. Ditmaal kwam ik in een bekend gebied. De koekjestrommel stond al op tafel. Stiekem een koekje pakken kon ik niet. Ik mocht niet te lang stilstaan bij deze plek. Ik moest weer verder.
Ik kwam aan bij een ander bekend gebied. Ik rook het groen van de bladeren en van het gras. Ik zag voetsporen in het grind. Voetsporen van mijn trouwe vriend, die ik nog eenmaal mocht zien. Het was een droevig gebeuren, ik moest nu echt afscheid van hem nemen. Ik streelde zijn zachte haren en omhelsde hem. Dit vond ik het moeilijkste van mijn reis, maar dat moest ook gebeuren, helaas. Ik kwam aan bij het beekje, mijn beekje. Ik ging tegen de grote treurwilg aanzitten en mijn ogen vielen dicht.
Toen ik wakker werd was alles weer wit en helder. ,,Ben ik nu klaar met mijn reis?’’ dacht ik. ,,Ja’’ zei een stem. ,,Ja Riska, je bent klaar met je reis, ben je tevreden?’’ ,,Ik ben tevreden’’ zei ik. ,,Mooi’’ zei de stem. ,,Dan kan je nu naar Vicca’’. Ik was er klaar voor. De stem was al verdwenen. Ikzelf ook. Ik was weg. Weg voor eeuwig. Naar het land van de spirituele magie.
Het leek wel een tijdreis, ik vloog letterlijk door de lucht naar de plek waar ik mijn leven ging vervolgen. Hoe dit allemaal zo is gekomen? Dat zal ik je vertellen…

Hoe het allemaal begon

Ik was vroeger altijd al erg geinteresseerd in de natuur. Het boeide me. Anderen interesseerden zich alleen maar voor computerspelletjes of voor de tv. Ik niet. Ik was anders, dat wist ik al vanaf het begin dat ik mijn eerste woordje kon spellen. Ik had een hele speciale gave. Ik begreep de natuur en de natuur begreep mij. Het was een soort droom, maar dan echt. Ik maakte contact met de bomen, de wind, de zon. Ook maakte ik contact met de wezens die normale mensen niet kunnen zien. De Wubbels waren al snel goede vrienden van mij. Wubbels zijn hele zachtaardige wezens. Ze begrijpen je goed. Ze helpen je altijd waar dat nodig is. Mijn beste vriend is ook een Wubbel. Hij heet Kresko. Kresko heeft mij al vaak geholpen. Hij heeft me altijd gesteund toen ik problemen had. Hij wist me altijd weer op te beuren en samen losten we alle problemen op. Ik heb veel mooie herinneringen aan Kresko. Nu ga ik naar zijn land. Het enige echte ’’magie-land’’ genaamd: Vicca.
Ik ga naar Vicca, omdat ik in de ’’gewone’’ wereld niet thuishoor. In de ’’gewone’’ wereld had ik ook veel vrienden, maar die waren niet zo speciaal. Behalve dan mijn trouwe vriend, maar die begreep gelukkig ook waarom ik wegwilde. Mijn ouders leven niet meer. Ze zijn overleden nadat ik geboren was. Ik woonde bij mijn oom en tante. Die begrepen niks van mij. Ze gaven niet om me en we hadden vaak ruzie. Daarom ben ik een paar maanden geleden weggelopen. Ze zijn me helemaal niet komen zoeken. Ze lieten het maar voor wat het was. Daarom voel ik gewoon dat dit het beste is. Daarom ga ik nu mijn leven vervolgen in Vicca, bij de Wubbels, maar ook bij alle andere wezens die daar leven.
Toen ik eenmaal aankwam in Vicca werd ik begroet van allerlei kanten. Ik werd natuurlijk begroet door de Wubbels, maar ook door de Razieten, de Zaza’s, de Bummies en de koning van Vicca: Plava. Plava is erg aardig en bood me aan om bij de Wubbels in te trekken. In Vicca wonen alle wezens in Aza’s. Aza’s zijn huizen gemaakt van glas. Het is een ontwerp van de wezens zelf. Er zijn hele mooie dingen in Vicca. De lucht is er lichtpaars en het is er altijd mooi weer. Hoewel het nooit ’’echt’’ regent in Vicca, is er wel eens regen, maar die regen is niet zuur of akelig. Die regen maken de wezens zelf. Die regen smaakt erg lekker en is erg goed voor de vele planten en bloemen die in Vicca groeien. Als de planten en bloemen die speciale regen nodig hebben, wordt er een bel geluid, zodat iedereen naar binnen kan gaan als ze dat willen. Dan laten de wezens, die daar verantwoordelijk voor zijn, de regen los op de planten en de bloemen. Als ze dat doen, dan verschijnt er keer op keer een regenboog, zodat Vicca nog mooier wordt dan dat ze al is. In Vicca heerst altijd harmonie. Er is nooit oorlog of ruzie. Wel eens een meningsverschil, maar dat hoort erbij, niet? Vicca is echt een paradijs en ik wil hier nooit meer weg. Dat kan ook niet, want toen ik mijn beslissing had genomen om weg te gaan uit de ’’gewone’’ wereld, wist ik dat ik niet meer terug kon. Dat besefte ik erg goed. Ik wil ook niet meer terug, het bevalt me hier prima. Ik mag iedereen hier in Vicca en iedereen mag mij. Te mooi om waar te zijn eigenlijk, maar dat is het gelukkig wel! Ik beleefde vele avonturen in Vicca en 1 van die avonturen ga ik nu vertellen.

Vicca

Het was een mooie frisse morgen. Ik zag de zon opgaan in het noorden. Heel anders dan in de ’’gewone’’ wereld. Daar gaat de zon op in het oosten. Ik voelde me al helemaal thuis in Vicca. Ik woonde bij de Wubbels in huis. De Aza van de Wubbels was erg mooi ingericht. Ze hadden stoelen van lichtblauwe gelei. Daar zakte je dus helemaal in weg en als je lekker zat, hoefde je alleen maar te knippen met je vingers en de stoel nam je pasvorm aan. Erg handig dus. Zo waren er nog een paar handige dingen hier in Vicca. Je hoefde namelijk niet zelf je boodschappen te doen. Die kwamen ze gewoon naar je toe brengen! Degenen die de boodschappen kwamen brengen heten Fuzzies. Fuzzies zijn wezens met rode en gele veren. Degenen met de rode veren die kwamen de eetbare producten brengen, zoals Dres, Samas en Joolo. En de Fuzzies met de gele veren kwamen de producten brengen die je kan drinken, zoals Watervezel, Fazaka en Kiza. Het was heel raar, maar ik vond alles lekker hier. Alles lustte ik. Vroeger was ik altijd erg kieskeurig, maar nu vond ik gewoon alles lekker. Heerlijk was dat! Ik had natuurlijk wel voorkeuren. Zo vond ik Samas lekkerder dan Dres en Fazaka was mijn lievelingsdrankje. Niet alles in Vicca is anders dan de ’’gewone’’ wereld. Er zijn ook dingen die hetzelfde zijn, zoals de telefoons, faxen en computers. Alleen waren die wel wat moderner. Je zou kunnen zeggen dat het hier in Vicca honderd jaar later is. Al weet ik dat natuurlijk niet zeker. Op mijn eerste dag in Vicca heb ik eigenlijk niets bijzonders gedaan. Ik heb een beetje zitten genieten van Vicca en een beetje tot mij door laten dringen dat ik eindelijk een mooie toekomst zou krijgen. Een mooie toekomst vol liefde en vertrouwen. En met die gedachte ging ik naar bed.

Het mysterie rond Plava

De volgende morgen was ik al vroeg wakker. Ik kleedde mij aan, at wat Dres, dronk wat Watervezel en ging naar buiten. Eenmaal buiten kwam ik Kresko tegen, mijn lieve Wubbel-vriend. We gingen samen naar Plava, de koning van Vicca. Hij had ons uitgenodigd voor een spelletje Pijldraaien. Toen we daar eenmaal aankwamen, zagen we iets ergs… we konden het bijna niet geloven… Plava lag op de grond. Zijn ogen waren gesloten. Er lag een kris naast hem… Kresko en ik renden naar hem toe. Er was niemand in de buurt. De wachters waren allemaal weg. Wat moesten we nu? We konden Plava hier niet zo laten liggen. We besloten hem mee te nemen naar Miya, een vrouwelijke Zaza. Een soort wicca. Zij geneest wezens van de zogenaamde dood, want hier in Vicca bestaat de dood niet. Als de tijd is gekomen voor de oude wezens, gaan zij naar een andere wereld. Ze overlijden dus niet. Ze leven voor eeuwig. Ik had ook het eeuwige leven gekregen en was daar natuurlijk erg blij mee. We legden Plava op een groot blad van de speciale Falmbomen en namen hem mee naar Miya. Dat was nog een zware klus, want het was een heel eind naar Miya’s Aza.
Eindelijk kwamen we bij de Aza van Miya. Ze was net bezig haar drankjes te mixen. Toen we Plava binnenbrachten schrok Miya een beetje. ,,Wat is er met onze koning gebeurd?!’’ zei ze. Ze had zoiets nog nooit eerder gezien. Plava was helemaal groen geworden! Tot onze grote verbazing zagen wij het ook. Normaal is Plava altijd blauw, maar nu had hij een donkere groene kleur gekregen. ,,Ik denk dat Plava een soort vergif in zijn lichaam heeft’’ zei Miya. ,,We moeten snel te werk gaan.’’ Miya legde Plava op haar werktafel en zei dat wij maar even in de wachtkamer moesten gaan zitten.
Het leek wel een eeuwigheid, maar een kwartiertje later kwam Miya haar werkkamer uit. Ze zei dat alles goed was verlopen en dat Plava nog wel rust nodig had. De bewoners van Vicca hadden het ook gehoord van hun koning Plava en zijn zo snel mogelijk gekomen. Iedereen was er. Inclusief de Razieten. Allemaal waren ze gekomen om hun koning beter te zien worden. Gelukkig verliep alles goed en mocht Plava de volgende morgen al weer naar huis.

Het mysterie rond Plava II

Alles was gelukkig goed met Plava. Hij had weer zijn gezonde blauwe kleur terug en met wat hulp van het speciale drankje van Miya voelde Plava zich weer kerngezond. Toen Kresko en ik ook gingen kijken bij de Aza van Plava, zagen we hem al druk bezig met een paar papieren in te vullen. Maar wie heeft dit allemaal op zijn geweten? Wie durft zoiets te doen bij de koning van Vicca? Plava had wel een idee. Hij zei dat we er goed voor moesten gaan zitten. Dat deden we. ,,Ik vertel hier eigenlijk nooit iets over, want ik wil jullie niet bezorgd maken’’ zei Plava. ,,Vicca staat bekend om haar rust en harmonie en dat wil ik graag zo houden. Maar de tijd is helaas gekomen dat ik jullie wat meer moet vertellen over het land naast Vicca.’’ Kresko en ik wilden dit eigenlijk niet horen, maar helaas moesten we de waarheid onder ogen zien. We beseften dat Vicca straks misschien niet meer de rustige en vredige plek is zoals we haar nu kennen. Plava vervolgde zijn verhaal. ,,Het land naast Vicca is wreed en al jaren wil dat wrede land ons land veroveren. Het land waar ik het over heb heet Braaco. Braaco is eigenlijk het tegenovergestelde van Vicca. Wreedheid, haat en woede spelen er een grote rol’’ zei Plava bezorgd. ,,Ik weet niet of ik het nog langer geheim kan houden tegenover de andere wezens in Vicca, maar ik denk toch dat ik het ze moet vertellen’’ zei Plava. Kresko en ik geloofden het bijna niet, maar beseften dat dit een groot probleem was en de andere wezens in Vicca moesten dit beslist ook te weten komen. ,,Ik weet dat het moeilijk is o grote koning Plava’’ zei Kresko. ,,Maar zo kunnen we toch niet langer doorgaan?’’ ,,Ik denk dat je gelijk hebt Kresko’’ zei Plava. ,,Wat vind jij Riska?’’ ,,Ik vind ook dat Kresko gelijk heeft’’ zei ik. ,,We moeten de andere wezens inlichten.’’

De waarheid

Zo gezegd, zo gedaan. Plava riep alle wezens bij elkaar op de grote vlakte midden in Vicca. Kresko en ik stonden bij hem om hem te helpen en te steunen. ,,Beste wezens van Vicca’’ begon Plava. ,,Vicca is een land vol vreugde en harmonie. Toch vrees ik dat er binnenkort iets gaat gebeuren wat dit land overhoop gooit.’’ De wezens schrokken. ,,Wat is er dan aan de hand?’’ vroeg 1 van de Bummies geschrokken. Plava zuchtte. ,,Riska, wil jij het misschien van me overnemen, ik ben te geëmotioneerd.’’ Ik keek geschrokken naar Kresko. Kresko liep naar me toe en fluisterde: ,,Je kan het wel Riska… of moet ik het doen?’’ ,,Nee’’ zei ik. ,,Ik kan het wel. Er moet nu maar eens duidelijkheid komen.’’ Kresko knikte. Ik liep naar de microfoon en bereidde me voor. ,,Lieve wezens’’ begon ik. ,,Ik zal maar niet om de feiten heen draaien. Het wordt tijd dat er duidelijkheid komt.’’
Ik vertelde het hele verhaal aan de wezens. Toen ik klaar was, was er onrust ontstaan op de grote vlakte. Iedereen praatten door elkaar. Plava nam het weer van me over. ,,Dank je Riska’’ zei hij. ,,Dat heb je goed gedaan. Ze moesten het een keer te weten komen en die tijd is nu gekomen.’’ Ik besefte dat ik een goede daad had verricht en was daar best trots op. Hoewel dat niet echt tot me doordrong, toen ik alle wezens door elkaar hoorde schreeuwen. ,,Rustig allemaal’’ suste Plava. ,,We moeten een oplossing zien te vinden.’’ Gelukkig werd het al rustiger onder de wezens. Ze beseften dat conflicten geen zin hadden in een situatie als deze. De wezens dachten allemaal hetzelfde: we moeten snel een oplossing vinden, anders zou Vicca nooit meer hetzelfde zijn!

Een poging tot verzoening

We hadden alles voorbereid. We hadden een oplossing gevonden. Er moest een einde komen aan dit alles. Ik moest het gaan uitvoeren. Ik wist tenslotte hoe een ruzie in elkaar stak. Dat had ik vroeger vaak genoeg meegemaakt. Hier in Vicca kennen ze namelijk geen ruzie, dus weten ze ook niet hoe ze daarmee om moeten gaan.
Ik ging naar Braaco. De weg daar naartoe was zwaar, want de twee landen zijn gescheiden door middel van een ijzeren ketting. Ik moest dus over die ijzeren ketting lopen om uiteindelijk Braaco te bereiken.
Het was een lange reis, maar uiteindelijk was ik beland in Braaco. Eerst werd ik nog tegengehouden, maar toen ik zei dat ik uit Vicca kwam, mocht ik, hoe raar het ook was, meteen doorlopen. De wezens in Braaco wezen me de weg naar hun koning, Raxas. Alles in Braaco was het tegenovergestelde van Vicca. De lucht was hier bloedrood en de huizen waren allemaal verbrand. Eenmaal aangekomen bij Raxas, zag ik dat hij heel anders was dan ik me had voorgesteld. Hij leek wel een wezen uit Vicca! Zo rustig, ingetogen en hij had een hele lieve uitstraling. ,,Ik begrijp het niet’’ zei ik. ,,U lijkt zo lief, waarom is uw land dan zo gevuld met woede? ,, Ik weet wat je bedoelt’’ zei Raxas. ,,Iedereen denkt dat de wezens uit Braaco zo harteloos zijn, dat we altijd oorlog voeren met andere landen. Alles is gelogen!’’ schreeuwde Raxas. ,,Het lijkt misschien zo, omdat ons land er heel anders uitziet dan een land zoals dat van jullie. Maar hebben wij jullie land wel eens aangevallen? Hebben wij in jullie land wel eens schade aangericht?’’ ,,Nee’’ zei ik. ,,Maar…’’ Ik kon mijn zin niet afmaken, want Raxas vervolgde zijn verhaal. ,,Iedereen geeft ons altijd maar de schuld als er iets verkeerd gaat in hun land, maar niemand kent de echte waarheid. Jullie koning denkt dat wij jullie land willen veroveren, maar dat is helemaal niet zo.’’ Maar onze koning is op onverklaarbare wijze neergestoken met een giftig kris’’ zei ik. ,,Hij is gelukkig weer helemaal op de been, maar wilt u dan zeggen dat u daar geen schuld aan heeft?’’ ,,Ik weet nergens van’’ zei Raxas. ,,Maar wij willen graag leven zoals jullie. Wij zijn helemaal niet kwaadaardig! We zitten juist vol liefde, al kunnen we dat helaas niet laten merken’’ zei Raxas teleurgesteld. ,,Iedereen hier in Braaco wil graag een liefdevol leven leiden, maar dat is in dit land onmogelijk! Als jullie hier zouden leven, zouden jullie precies hetzelfde probleem hebben. Niemand uit een liefdevol land is hier ooit geweest, omdat iedereen denkt dat wij zo kwaadaardig zijn! Daarom hebben wij ons verhaal nooit kunnen vertellen. Wij kunnen namelijk niet uit ons land vertrekken, omdat er een vloek op ons land rust. Maar dat is nu verleden tijd, want nu jij er bent, kan alles eindelijk goed komen!’’ riep Raxas uit. ,,Na zoveel jaar! Nu is de vloek namelijk verbroken!’’ ,,Waarom rustte er dan een vloek op jullie land?’’ vroeg ik. ,,Hoe is dat zo gekomen?’’ ,,Dat zal ik je vertellen’’ zei Raxas.

De vloek

,,Braaco is het eerste land dat hier ontstaan is. Vicca kwam veel later. Daarom heeft Vicca ons altijd beschouwd als een wreed land. Vroeger was Braaco net zo liefdevol als Vicca, maar dat veranderde snel toen Fixus verscheen. Fixus was een harteloos wezen en hij wilde ons land veroveren. Dat leek gemakkelijk voor Fixus, omdat wij helemaal geen versterking hadden. Er bestonden toen nog maar een paar wezens in Braaco en die waren er helemaal niet op gebouwd om te vechten. Maar toen gebeurde er iets wat wij nooit verwacht hadden! Een vliegend wit wezen genaamd Savara kwam ons land binnen en wilde voorkomen dat Fixus ons land zou veroveren. Savara verdreef Fixus wel, maar kon niet voorkomen dat Fixus op het laatste moment een vloek uitsprak over ons land’’ vertelde Raxas. ,,Die vloek luidde: “alle haat… alle woede… kom tot mij… kom tot mij… Braaco is wreed… Braaco is kwaad… Braaco is gevuld met haat… deze vloek verbreek je niet snel… maar een bezoek van liefde verandert het wel.”
,,Zo is de vloek dus op ons land terechtgekomen’’ vertelde Raxas. ,,En moesten wij wachten op een liefdevol persoon.’’ ,,Dus jullie konden er helemaal niets aan doen!’’ riep ik uit. ,,Iedereen denkt dat jullie kwaadaardige wezens zijn, maar dat komt dus gewoon door die vloek?’’ ,,Precies!’’ riep Raxas. ,,Je begrijpt het helemaal!’’ ,,Dit moeten we gauw de wereld uit helpen!’’ zei ik. ,,Kom met me mee en roep alle wezens bijeen! We gaan met zijn allen naar Vicca!’’

De eeuwige vreugde

Alles is opgelost! De wezens in Braaco hebben alles uitgelegd aan de wezens in Vicca en die namen het allemaal goed op. Alles is nu weer goed gekomen! Braaco is nu eindelijk weer een liefdevol land. De lucht in Braaco is nu niet bloedrood meer, maar mooi lichtroze. En de landen zijn nu niet meer gescheiden door een ijzeren ketting, maar door een gouden satijnen koord!
Je vraagt je nu misschien af hoe het eigenlijk gekomen is dat Plava ineens op de grond lag. Waarom er een giftig kris naast hem lag en wie de schuldige is…? Dat zal altijd een mysterie blijven. Voor eeuwig.
Ik beleefde nog vele avonturen in Vicca en ik had het erg naar mijn zin. Ik ben blij dat Vicca en Braaco eindelijk herenigd zijn, dat de vloek verbroken is en dat alles is opgehelderd. Het mysterie rond Plava zal altijd blijven bestaan en iedereen respecteert dat.
Nu ik dit verhaal schrijf leef ik, Riska, nog steeds in Vicca. Het is nog steeds een mooi land, vol vreugde. Braaco staat nu ook weer bekend als een land vol harmonie. Ik hoop dat ik nog heel lang van deze twee plekken kan genieten!

Rosalinda

22-01-2004

Rosalinda

Geregistreerd op:
22 januari 2004

Uit: Schiedam

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl