Terug naar gedichten

Een Kerstboom vóór Pasen.

Een Kerstboom vóór Pasen.
KERSTNOVELLE 2002
door: Siro Germon
Normaal gezien hebben we de uitspraak “Vijgen na Pasen”.
Wat betekent : “iets dat te laat komt om zijn doel nog te bereiken”.

Ik zal het hier hebben al in mijn kerstnovelle voor het jaar 2002 over:
“Een Kerstboom vóór Pasen”.

Een boom die zich niet met vijgenbladen heeft laten dekken; door hen die steeds maar uitvluchten zoeken, daar waar oplossingen zouden kunnen geboden worden en die nu zullen denken dat het hier enkel gaat over een opgetuigde sparrenboom.

Neen het geldt voor alle dennenbomen die met Kerstmis, vol lichtjes en kaarsje aan onze ogen niet ontglippen, maar waar men heden ten dage, diep in het hart, nog heel weinig aandacht aanbesteedt.

Sommigen onder ons zien die boom zelfs als:
"Een knots, die prijkt met z’n ballen en piek versierd.

Anderen weer als een knot, waar kaarsjes of lampjes, de gewaagde mop van:
“dat is er niet één voor onder de kerstboom”, in de schaduw plaatst.

Wel neen.

Dit moet nu eens de stam worden, die moppen niet langer meer in de duisternis plaatst!

Al dan niet, ten nadele van:
"zalig de armen van geest, want zij zullen het Rijk Gods zien.

Of komt het ons ten goede?
Nu de stilte doorbroken is en we te zien krijgen wat er onder pastoors en nonnen hunne rok gebeurt?

Wat onder priesters en paters rokken gebeurt, daar wordt nu opeens wel over gesproken.
God en geloof zijn als onbelangrijk, toch naar het achterplan geschoven.

En met de emancipatie van de vrouw…?,
Heb ik nog niets gehoord van, wat er onder de rokken van de nonnen gebeurt.
Natuurlijk niet, daar is het zo donker dat men er geen kloten ziet hangen.

Maar er zijn er nog die toga’s dragen.
Die ook reeds het één en ander over de haag gegooid hebben, maar over hen is nooit één woord ook maar gerept geweest.

Zalig kerstfeest, als je in een terugblik nadenkt hoe deze laatst genoemde orde, onze Koning, onze God: “Jezus Christus” eens aan het kruis hebben opgehangen!?

Toen was er noch geen sprake van racisme.

Neen in die tijd van de Romeinen speelde elk met de Zijnen.
Het was van: “Eigen volk Eerst.”
Nu in onze democratie is dit verboden.

Daarom zou ik in mijn novelle 2002 zou ik één van die democratische bomen willen zijn, die zich niet langer met vijgenbladen laat dekken.

Er hangt wel een risico aanvast.
Al zegt men: “bomen komen elkaar nooit tegen “, is dit niet altijd zo.
Soms kunnen bomen elkaar wel tegenkomen, “al is het dan wel: in de zagerij!”

Blijkbaar ben ik zo één van de véle bomen op moeder aarde, die zogezegd eens op vaderlandse bodem werd gepland.

Al denk ik er persoonlijk anders over.

Terugblikkend op de inval van de Spanjaarden, de Franse overheersing, de Duitse bezetting….?

Zou het ook wel eens mogelijk kunnen zijn dat ik als een illegaal zaadje ben overgewaaid?

Een zaadje, een kindje, een groot mens: zonder enig kans op integratie.
Iemand die als (Belg) geboren werd en geen aanspraak kon maken op de wet ter bescherming van het racisme.
Die God en Koning moest dienen en nu opeens ze niet meer hoeft te dienen.

Neen zo vaderlandlievend waren ze mij ook niet geluimd.

Mijn democratische wortels moesten zich meermaals, van oost naar west, uitreiken om te kunnen vegeteren en werden meer dan eens gedwongen om ondemocratische voeding te accepteren.

Maar ja, “Oost, west, thuis best!”
We doen zo ons best.
Als er van bij ons thuis, nog iets rest?

Of heeft een deurwaarder daar anders over beslecht.

Neen, in die huidige samenleving, waar de kloof tussen rijk en arm, macht en machteloosheid, geloof en ongeloof, steeds maar groter wordt, krijg ik het “Mozesgevoel”.

Je weet wel.
Dat gevoel dat Mozes bezielde toen hij terug van de berg af kwam.
Daar beneden, er het “Gouden Kalf” zag.
De losbandige heidense menigte aanschouwde.
Kreeg hij de onweerstaanbare drang om die ongelovigen te stenigen.
En hij deed het.
Met het gevolg van dien.
De twee stenen tafels, waarom de tien geboden van God op gegraveerd stonden, waren voor eens en altijd stuk.


Bij wijze van spreken heb ik daar ook eens lust toe, om te gooien met de “tien geboden”.

De “tien geboden”, ja als gebed, heb ik die nog.
Doch de stenen tafels, om de ongevoeligheid te treffen bij de vele mensen: die zijn voor altijd verdwenen.

Van de Spartaanse opvoeding, tot de goeie oude tijd waar een opvoeding met de ijzeren hand, nog bestond, zijn wij via oorlog tot vrede, in het alom terroristisch tijdperk beland.

Dat die democratie mij een veiliger gevoel heeft gegeven zou ik niet durven te zeggen.

In onze democratie brak men het ouderlijk gezag, door het verplicht invoeren van gemengde scholen, met als gevolg dat de eensgezindheid in het gezin ontkracht werd.
In onze democratie verloren de gemeenten hun fierheid, door de talrijke fusies waaraan zij willens of niet onderworpen werden en zij hun eigenheid aan verloren.
In onze democratie moesten wij tolereren, dat hier in ons klein landje, almaar meer, volkeren uit andere niet democratische landen zich kwamen inburgeren, onder het moto van integratie.
In onze democratie werden onze werkgelegenheden door privatiseringen en buitenlandskapitaal tijdelijk overgenomen en worden die nu één per één van de kaart geveegd.
In onze democratie moesten wij de Euromunt en het openen der grenzen en het aids-virus aanvaarden .
In onze democratie liet men gangsters, terroristen ongestraft, terwijl onze geestelijken, leerkrachten, ministers enz… aansprakelijk werden gesteld.
In onze democratie gaat men het Koningshuis in twijfel stellen en onder de bevolking onenigheid scheppen.
In onze democratie gaat men de Staat nu boven God stellen.

Hoe laat men met al die democratische gedachten de onfeilbaarheid, van het gerecht, nog toe.

Hoe laat men in een democratie de geheimhouding van een gerechtelijk onderzoek nog toe.

Hoe laat men in een democratie die ivoren toren nog staan, die boven alle democratie uitreikt.
Hoe laat men in een democratie toe dat de persvrijheid beroofd word, onder het motto van geheimhouding terwijl het ons allen aanbelangt wat er in de maatschappij gebeurt.

Wegens de scheiding der machten kunnen ministers daar niet op ingaan.
Maar stemt dan een nieuwe wet.

Een democratische wet.

Een wet die van elke burger een democratische en gerechtelijke verantwoording eist.

Een wet waar niet één persoon alleen kan beslissen over het al dan niet:
seponeren, vooroordelen ,veroordelen, al naar gelang zijn eigen mening, geaardheid, of afkomst, en onder het motto van geheimhouding carte blanche heeft..

Een wet die niets meer toelaat zonder dat men een democratische verantwoording moet afleggen.

In een democratie is het oordeel van één individu niet verantwoord, tenzij dit individu onder een democratische commissie zou staan, waar hij bij onenigheid of twijfel tot verantwoording kan geroepen worden.

Laat ook bij de wetgevende macht eens de democratie spreken.

Nu bijna aan de democratie onderworpen werd, wordt het tijd om een nieuw wetsvoorstel te stemmen.

Vooral dat men nu in onze democratie de staat boven God heeft gesteld.

Thans hebben wij gewone mensen geen enkel verweer meer tegenover onze rechters.
Zijn wij gewone mensen dan allemaal het Jezus Christus beeld geworden?

Zijn wij de schapen die aan de grillen van enkelen, overgelaten worden, om aan het kruis te eindigen?

Gewone mensen noem ik, diegenen die de arme zijde aan de kloof tussen rijk en arm niet kunnen overbruggen.

Tenzij de kloof tussen rijk en arm op geestelijk vlak zou inslaan.

Laat deze novelle de kerstboom vóór Pasen 2003 zijn.

Elk jaar valt, in de kerkelijke kalender Pasen voor Kerstmis.

Pasen het feest waarbij wij Jezus aan het kruishangen
Kerstmis de geboorte van het kindje Jezus.

Hoe kan men iemand kruisigen die er nog niet is?

Hoe kan men het zo ver laten komen.

Hoe kan men een onschuldig kindje laten opgroeien, om het dan later te kruisigen.

Zijn wij allen zo onverschillig geworden?
Hebben wij allen daar ook geen mede schuld aan, om het zover te laten komen.

Zijn wij allenzo egocentrisch.

Zo ondemocratisch?

En dan maar spreken van onze democratie.

Zalig Kerstfeest 2002-2003

Door:

Siro Germon

Siro Germon

20-09-2004

Siro Germon

Geregistreerd op:
15 augustus 2004

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl