Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/config.php on line 13

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 14

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 20

Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 30

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 65

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 67

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 68

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 15

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions/user_details.php on line 15

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 57

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 81

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/blocks/login.php on line 14

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/blocks/stemmen.php on line 14

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 146

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 148

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/block.php on line 14

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/index.php on line 99
Gedicht van Siro Germon -> Kerstnovelle 2004

Terug naar gedichten

Kerstnovelle 2004

En opeens zag ik duizenden sterren aan de hemel


Ik had een heel goede vriendin.
Kon zij met ons het kerstmisfeest maar eens samen vieren.
Maar ja, als wij elkaar ontmoeten, vieren wij het bij drank reeds zo fel, dat dit eigenlijk op een kerstnacht te zwaar zou doorwegen.

Zij was zo anders dan ik en dit is juist datgene wat onze vriendschap zo mooi heeft gemaakt en nog steeds in stand heeft gehouden.

Ik hield Vlaanderen, zijn eigenheid, zijn verleden, zijn Noordzee, zijn strand, zijn duinen met zijn kleine vissershuisjes en vooral van onze boeren meisjes.

Terwijl zij, weg was van al wat met de Oosterse cultuur te maken had.

Ja en vooral dit soort mannen trok haar aan.
Zij die een nogal dominant karakter had.

Dus ik had er geen kans van haar te bezitten, maar daardoor konden wij met elkander vriendschappelijk er op los vieren en zich zat drinken zonder enige bijbedoeling, om elkander te versieren.

Dat heeft het ook zo mooi gemaakt en dit houdt het nog steeds zo mooi, nu ik als brave huisvader weet mijn grenzen en zij nu een zuster in mijn vrouwtje Dominique gevonden heeft.

We hebben elkaar wederzijds diensten bewezen, zoals: “geeft iets aan je mede mens, zonder de bedoeling er iets voor terug te krijgen”.

En weet je wat het mooiste is, al waren we doorheen de jaren, tijdelijk elkaar uit het oog verloren, hebben wij uit vriendschap voor elkaar onze medemens gelijkaardig behandeld en blijven behandelen.

Na al mijn ervaringen dank ik mijn vrienden en vijanden, maar vooral mijn vrienden: “Landlopers, Vissers, Para’s, Legionairs en ik zou er kunnen over uitlopen tot zoveel stielen en ambachten, dat ik uiteindelijk zou terugvallen op mijn piano, het ballet en op alles wat met kunst te maken heeft.

Het ware te veel, maar om op Monique, terug te vallen.
Ah ja, mijn vriendin noemde Monique, had ik dit nog niet gezegd, excuseer mij daarvoor.

Wel ook zij, had die begaafdheid, die de ene mens onderscheidt van de doorsnee andere mens.


De mens die met zijn eigen ego, in het gewone dagelijks leven, niet akkoord gaat om het hem als kuddegeest opgelegde systeem te aanvaarden en waardoor wordt hij dan soms betiteld als abnormaal terwijl hij de kunst bezit om iets abstract te verklaren.

We zijn nu wel niet allemaal een Jan Hoed of een schilder Dali en toch zijn ook zij allemaal slechts gewone mensen. maar wat zij doen of ingegeven worden is soms een trapje hoger dan die ene rit naar de naam; en dit valt ook maar te begrijpen als men in iets hogers geloofd.

In 1977 legde Monique een eerste maal de Tarot kaarten voor mij.
Ze zag een mooie blonde maagd…ja en dat was het….en daarvoor zo ik alles laten.

De ogen van het jonge zwart harig meisje naast mij, schoten als rode vuurpijlen doorheen mijn hart.
Ei, het is niet ik die dat zegt, maar wel Monique, zei ik tot haar.

Daarbij ik geloofde er toen toch niets van.

Enkele dagen later ontmoete ik “ Dit mooie blondje: mijn vrouwtje: “Dominique”, nog jonger, nog mooier dan dat Monique het voorspeld had.

Mooier, omdat zij ook die inwendige schoonheid bezat.
Jonger, omdat zij steeds als vrouw, mij steeds als man aanvaard heeft.

Niet te geloven.

Op een ogenblik dat ik dacht dat alle geluk in dit aardse leven voor mij gedaan was, begon het nog maar pas.

Net zoals in de bijbel staat geschreven: de zeven vette jaren, en de zeven magere jaren, zo zouden wij ook op de proef gesteld worden.

Eerst kwamen de zeven magere jaren aan.
Een faling, een vlucht van West-Vlaanderen naar Oost-Vlaanderen en zeven lange kinderloze jaren.

Woning in, woning uit…achtervolgd door de talrijke deurwaarders.
Werk al hier, werk aldaar en als ik iets verdiende volgde het bijkomende loonbeslag.

Dan maar naar Amsterdam…terug naar Antwerpen…terug naar West-Vlaanderen om uiteindelijk terug in Gent eindelijk een kroost op te bouwen.

Oostende, Nieuwjaar 1984, Monique voorspelde er voor het zelfde jaar nog, de geboorte van ons eerste kindje, en in wanhoop geloofden wij haar niet.

Ja doch, het tweede orakel kwam uit: mijn vrouwtje Dominique, was zwanger van ons eerste geboren dochtertje Cindy.

De eerste geborene kindje van een reeks van de zes.
In 1986 kregen we onze: Heidi als een paasgeschenk

In 1988 kwam onze Björn aan als een koningswens.

In 1991 kwam als bedacht eindwerk onze Benjamin aan, maar grappenmaker die hij was had nog twee broertjes weggestoken.

In 1997 onze Brian na vier maal het zwaar geschud boven gehaald te hebben, bleef hij er alleen over als een van de drie geraakte eid-cellen.

En dan…machine kapot.
In 2001 kwam er toch nog een engeltje met een duivelstaartje te voorschijn, onze Angelo.

Wat brachten die kinderen vreugde, geluk, welvaart en evenwicht in ons huwelijk.

De bevallingsjaren, gingen voorbij, met moeizame verplichtingen die het geluk van onze kinderen moest en zou vrijwaren.

Op enkele uitzonderingen na hadden wij; voor zo goed als geen familie, waarop wij konden rekenen.
Maar…daar tegenover stonden er van buiten uit enkele Engelen die met ons begaan waren.

Zoals Ronald, de broer van Dominique, tante Erna Van Kenhove en Angeline Lachaert, die ons door dit vagevuur heen, uit de hel hebben gered.

Maar de kinderen groeiden op en weer zouden na die zeven vette jaren de zeven mager hun opvolg doen.

Achtervolgt van schuldeisers, moesten wij altijd de laagste trap van de gemeenschap bewandelen, en vluchtende voor hen.

Van links naar rechts, op en neer en heen en weer.

Maar de liefde voor onze kinderen was zo groot, dat wij alle obstakels overwonnen en dat ik zelfs mijn eigen fouten kon verbeteren.

Zoals ik, met het roken.

Reeds 15 jaar lang rook ik niet meer, na eens die ketting roker geweest te zijn.
Succes, neen, fier dat ik geen aanleiding gaf aan mijn kinderen tot het roken.

Mijn vrouwtje Dominque, die had geen fouten, maar daarom zal ik niet zeggen dat ze het er gemakkelijker om gehad heeft.
Nooit liet zij mij als man enig werk doen, dat een vrouw beter kan dan een man.

Als ik de kans gekregen heb, om liedjes te schrijven, gedichten te maken, melodieën te componeren enz… ligt het dankwoordje op de eerste plaats aan haar toegewezen.

Ook het succes dat ik nu oogst na al die jaren, met gratis alles weg te geven van wat ik, niet meer gebruiken kon of waarvan ik iets te veel van had, zonder de bedoeling er ooit iets voor te terug krijgen, hebben wij te danken aan elkaar.

Iemand die geeft om te krijgen, heeft nooit genoeg.
Iemand die geeft met de bedoeling er niets voor terug te krijgen, krijgt altijd meer terug dan hij het niets dat hij er uit verwacht.

Als wij dood gaan, nemen wij toch niets mee.

Toch werd ik reeds veel maal in mijn leven verleid, bekoord om de gelegenheid te pakken te nemen om rijk te worden.
Niemand zal mij geloven, als ik zeg dat dit mij nooit echt heeft gefascineerd.

Als ik maar genoeg heb om de maand rond te komen, maar dit was soms wel heel moeilijk.

Dank zij die mensen die ik reeds vernoemde, en mensen die hun vrienden waren, geven wij nu wekelijks aan meer dan honderd mensen eten, maar kan ik ook mijn gezin mee voeden.

Als vader van een kans arm gezin met zes kinderen dank ik God om mij en hen dit werk opgedragen te hebben en ik dank ook die engel die mij nooit in verleiding heeft gebracht om het geldelijk uit te buten

In het teken van verbeterd de wereld, begin met je zelf opende ik een website, met zelf gemaakte: liedjes, uitvindingen, boeken, verhalen en gezelschapsspelen, die tegen de verzuring van de maatschappij ingaan.

Opende ik een VZW, omdat het niet anders kon, want als uitvinder heb je zelfs het recht niet je eigen werken weg te schenken.

Toen volgden er enkele heel droeve maanden.

Onze oudste dochter Cindy, was op ouderdom gekomen, om het nest uit te vliegen.
De angst, de strijd…
Voor mijn dochter de vrijheid, voor ons, wij waren wij iets kwijt.

Ze trouwden niet, en toen het tegen kerstmis liep beviel ze van ons eerste kleinkind.

Xiano.

Gans ons gezin keek er hoopvol naar uit.
We hadden allen samen een kerstlied ingezongen dat ik er voor geschreven had.
“Santa Claus Where are You”
en een zinnetje er uit: “A star is shynning a new birthday for us”
Dubbel zinnig met kerstmis…de geboorte van Jezus, maar voor ons ook Xiano.

Maanden lang inspanning, verdriet en hoop.
Het kindje lag meer in het ziekenhuis dan thuis en eerst zag het er hopeloos uit.

Na lang medisch ingrijpen, mocht het dan toch naar huis en dit bracht het zonlicht terug.

Maar van huwen noch geen sprake.

Het leven gaat verder en op een dag kwam Monique, de nog steeds zoekende vriendin naar geluk, bij ons dit jaar op bezoek.

Haar man was nog maar kortelings overleden in Marokko en ja…trots alle eigendommen, die men heeft en had, trekt die heimat toch aan, vooral als dan de aangetrouwde familie alle inpalmt en men weer vanaf voorafgaan kan opnieuw beginnen.

Pol (ik, de vroegere avonturier en nu de gelukkige huisvader) was gelukkig weer eens haar troost.
Mijn bar stak vol en mijn toekomst werd door haar voor een derde keer voorspeld.

Men zou denken derde keer goed keer, maar de twee voorgaande keren waren reeds zo goed geweest, dat ik eigenlijk niet wist nog een derde nodig te hebben.

Mei 2004 binnen de volgende zes maand, zou ik steenrijk worden.
Enorm rijk?
Enkele ettelijke miljoenen…

Zij vertrok weer naar het onbekende en ik bleef maar hopen op wat zij in de kaarten gelezen en gezien had.
Toch bad ik tot de heer.
Liever gezond en gelukkig blijven dan ziekelijk of met tegenslag te kampen hebben.

Tweemaal had ze reeds recht gehaald.
Een eerst keer dat ik mij vrouwtje zou leren kennen;
Een tweede maal met de aankondiging van ons eerste geboren kindje.
En nu als derde maal (scheepsrecht) zou ik geld ontvangen zoveel als de zee diep was.

Het cijfer was te groot dat ik het nu wil vernoemen.

Nu we weer kerstmis naderen kijk ik even terug op vorig jaar.

Toen had ik een website geopend, gesteund door vrienden en lieven mensen.
Onze liedjes kwamen er op en al mijn werken.
Maar ik hielp ook andere vrienden met het maken van een website en wellicht kwam men het
zo te weten, wat mijn menslievende activiteiten waren

Met kerstmis 2003 werd ik grootvader en trots dat ik een kleinkind had, geboren op 16 december en het liedje “Santa Claus where are you” in Amerika over de ganse wereld in de ether ging, zou men mij in België daarvoor Boycotten met virussen.

Maar dankzij: “Het Laatste Nieuws”; kwam daar een eind aan.

Maar ja om nu verder te gaan met die veel belovende miljoenen.

Zo kreeg ik op een dag uit Toge van Adriana Bancozi een brief.
Ik zal het zeer kort houden.

Ze sprak mij aan als eerwaarde.
Schreef ongelofelijke bijbelteksten en schonk mij als erfgenaam voor haar overleden man de som van 17 miljoen dollard.

Deze brieven duurden zowat een maand of twee;
Ik opende een nieuwe bankrekening, want voor zo een transfer en van buiten uit dient er nog wat aanpassingen gemaakt?.

Het geld interesseerde mij niet.
Maar toch zou ik er gelukkig mee geweest zijn voor mij kinderen en voor de mensen die er nood hebben.

De som was zo groot, dat ik zag hoe zwak de mensen zijn, en ik werd zelfs bang om met dit geld niet te kunnen doen wat ik zou willen doen.

Waarom willen de mensen zoveel.
Iedereen wist wat ze er zouden mee doen juist ik die het zou ontvangen wist het niet.

Ik ben ook zo jong niet meer en mij met zoveel werk belasten.

Mijn vriend pastoor wist beter.
“Het zij oplichters.”, hij wist reeds uit ondervinding te spreken.

Maar als het oplichters zijn, moeten ze je toch iets terug vragen en dat was hier niet het geval.

Neen, wat het ook is ik ben dankbaar.

Geld interesseerde mij niet. Zeg dat eens, als je gans je leven er te kort gehad hebt.

En terwijl ik die nu duizenden mensen eten geeft, moet ik nog de centjes draaien om benzine te kopen dit eten rond te voeren.

Gelukkig hebben mijn kindjes nooit geweten dat ik ooit geld te kort had en zelfs als ik nu de eindjes aan elkaar moet knopen moeten ze daar niet onder lijden.

En nu… die Adriana Bancozi.
Is het een klucht of is het waarheid?

17 miljoen euro.
Wie zou dat nu geloven.
Wie zou daarvoor een bankrekening openen.?

Ik deed het al had ik er niet veel zin voor;
Werd ik rijkelijk beloont.

Zo arm als de straat, in collectieve schuldbemiddeling, omdat mij kinderen later van mij uitvindingen zouden kunnen geniet, deed ik het toch.

Oh wat was ik rijk.
Elek dag verloor ik een beeld dat ik over die of deze vriend had.

Ze wisten allemaal beter wat met het geld te doen dan wat ik er zelfs zou moeten mee doen.

Eerlijk.
Ik zou eerst voor mij kinderen gezorgd hebbeen.
Maar aangezien”: eigen volk eerst” Niet meer aanvaarbaar is in Nederland, waar men het eigenvlok nu uitmoord, weet ik niet meer hoe ik mijn liefde tot mijn kinderen en mijn volk moet uiten.

Heeft God mij gespaard.
“Waarschijnlijk had onze pastoor Marcel gelijk.”

Doch tussen de wereld en de hemel ligt dit groot verschil
Elk mens zoekt op aarde wat hij voor zij eigen wilt
Maar eens ouder geworden treft ons geen enkel verschil
Tenzij het komt en dan wordt het doodsstil

Verleden jaar was ik uit vrees doodstil
Dit jaar hoop ik voor bestwil
Problemen blijven komen en blijven gaan
Maart eens zullen alle volkeren elkaar verstaan

Bij ons thuis mag men binnenshuis niet roken.
zo wou ik even buiten gaan om met die mensen te spreken.
Ik zag die mensen, maar zij zagen mij niet;
Dus zat ik even heel alleen te tobben


Na al het nieuws dat ik op de televisie zag
Treurde ik al lang vooral over het nieuws uit Bethlehen

En ik keek op, de hemel in, naar de sterren.

En ja, daar zag ik opeens die engel en Engel zei tot mij.
“Jij hebt het daar in België heel goed en toch trek jij het lot van andere mensen aan.
En jij gelooft nog in God.

Natuurlijk geloof ik in God.

Daarom heb dit jaar ook weer eens een kerstliedje geschreven

Ja zei die engel: “Blow on your horn”

Hoe weet jij dat?

Ik weet het zei die engel, ik heb jou die woorden en melodie ingegeven

Zo kan jij die mensen zonder geld meer liefde geven en wellicht zullen dan mensen ook die met geld jou liedje aanhoren, en democratisch wat meer harmonie geven.

Ik dacht even na en zei; zeventien miljoen dollars
En de engel zei tot mij: zeventien miljoen sterren die heb jij.
Het verwondert mij dat jij nog twijfelt in wat je ziet.

En ik begreep het meteen.
Elke ster is een dollar, of een Euro…waard.

Ja zei die engel tot mij: “elke ster is meer waard.
Het is een ziel.”

Ik keek even naar een andere ster.
En opeens zag ik geen sterren meer, maar duizend bekende en onbekende hoofden.
Figuren, die elk op zich zelf iets te betekenen hadden.

“Niet alles wat je ziet is echt”, zei de engel
Sommige sterren hebben duizenden lichtjaren nodig om de aarde te bereiken.

Maar ik zie er eentje en zij leeft nog.

Dan heb jij de hemel gevonden. “ zei die engel.

Ik weet het niet, maar op aarde heb ik de hemel gekregen.
Mijn vrouwtje, mijn kinderen….

En wie zie jij in die ene ster?

Onze tante Erna…

En de engel zei: Zij leeft voor jouw familie, ze kijkt van uit heel ver naar het huwelijksfeest van jullie oudste dochter en dit van de andere kant van de wereld.

En…hoeveel heef je voor jou familie
Ik zei heel veel.
En zij?
“Tien keer meer”

En de engel antwoordde
Zalig kerstfeest 2004

Siro Germon


Siro Germon

16-12-2004

Siro Germon

Geregistreerd op:
15 augustus 2004

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl