Terug naar gedichten

Ovatie voor de huisarts

Onlangs liep ik langsheen het Patershol.
Ik wipte het museum van Volkenkunde even binnen, en opeens dacht ik bij mezelf.....
"Wat een opluchting!"
"Wat een troost, dat ik hier tussen al die ouwe rommel, mijn huisarts nog niet hoef op te zoeken."
Ja, indien het aan de regering lag?
Dan, hadden ze er hem zekerlijk al tussen geplaatst.
Als een antiquiteit.
Indien het aan de wetenschap lag?
Dan, was hij er in het geheel niet meer nodig.
Hij zou al onder de catégorie van loodgieter of tv-hersteller geklasseerd liggen.
Ik som zo maar enkele huidige beroepen op....
Maar het zijn niet enkel en alleen, die bepaalde beroepen, welke ik zo juist vermeldde, die zo veranderd zijn.
In de vele beroepen, zijn het echte specialisten geworden.
Is er iets kapot?
Dan herstellen ze het niet eens meer.
Meteen een gans nieuw onderdeel in.
En werk het nog niet!?
Weer eens een stuk vervangen.
Tenzij het nog onder garantie valt?
Dan moet alles terug naar de fabriek, om er meteen een gloed nieuw apparaat voor in de plaats te krijgen..
Doch de wetenschap is nog niet zo ver gesteld met onze huisdokter.
Die hebben ze nog niet met vervangstukken, de baan op kunnen sturen.
Daarom denken ze, dat men in de toekomst beter af is meteen naar een specialist te stappen.
Ah ja, ze hebben dat een beetje in de hand gewerkt.
Een dokter, dat is zo iets als een biechtvader.
Maar tegenwoordig is het slecht gesteld met onze biechtvaders.
De moderne mens schijnt hem niet eens meer nodig te hebben.
En zoals onze priesters in de kerk het latijn niet meer nodig hebben om de mis op te dragen...?
Zo moesten onze toekomstige dokters ook geen Latijnse taal meer studeren om hun doctoraat te bekomen.
En nu eens zo ver, gaat men denken, dat het voor de patiënt beter zou zijn van metéén naar de specialist te stappen.
Wel, wel, wel!!!
Wat mag mijn huisarts zich gelukkig weten.
Ze hebben zijn gegevens en de briefjes die hij uitschrijft, wel in de computer gestopt, maar er hem zelf, nog niet door vervangen.
Met onze specialisten is het anders gesteld.
Die hebben ze reeds weten te vervangen door een robot.
Ja, zo iets menselijk, onmenselijk.
Iets van plastiek-staal, met een elektronisch brein er in.
Je kan er op vertrouwen, maar je kan er niet vertrouwelijk mee praten.
En het moraal van een mens dat is toch....
Ja we gaan daar ook... weeral beter, niet over spreken.
Want waar is het moraal gebleven, als we zonder biechtvader kunnen leven?
Wat is ons leven nog waard, als we zonder de huisarts verder moeten leven?
Voor de minder bedeelden?
Kost een specialist veel te veel.
Dus die moeten het maar uitstellen om op consultatie te gaan!.
Gevolg: meer doden.
Maar ja dat vervang dan de euthanasie.
En daar bij, wat geeft men er om?
Er is toch volk genoeg op onze aarde en zekerlijk arm volk.
Oude van dagen, die zich niet kunnen verplaatsen.
Of gehandicapten en noem maar op...
Die moeten het niet uitstellen.
Zij kunnen beter metéén zo de pijp uitblazen of in instellingen opzoeken waar een robot op hen wacht.
Neen, het zo mooie van onze huisarts is:
Hij komt aan huis.
Op eender welk uur van de dag of van de nacht.
Dan nog voor veel minder geld, dan wat men aan een specialist hoeft uitgeven.
Hij kent zijn klanten en hun naast bestaanden, zo goed, dat hij onmiddellijk weet wat er hen scheelt.
In één woord: hij is de medische wijkagent.
Aan hem kan je alles vertellen, alles toevertrouwen, en hij leeft werkelijk met je mee.
En, bepaald hij dan dat je naar de specialist moet, ja, dan ga je er al met een gerust hart naar toe.
Je voelt je zelfs al geen vreemde meer voor die specialist.
Want, het is iemand die de dokter kent.
Anders zou hij je er niet heen sturen.
En dit, opent reeds de deur van ons hart.
Een weg vol vertrouwen, want de huisdokter staat achter je.
Er zal zeker niet gesjoemeld worden, want de huis arts krijgt de medische uitslagen toegestuurd.
Je voel je veilig.
En een gerust hart, geeft meer kansen op overleving.
Minder uitgaven, geven ook mooiere kansen op overleving.
Het is waar, soms kan je de huisarts moeilijk bereiken of zijn de telefonische verbindingen, moeilijk, niet persoonlijk, en komt de huisdokter, wat later dan je dacht, of in het geheel niet.
Maar bij dringende oproepen, hebben ze mij nooit in de steek gelaten en weet ik er mijn leven en dit van enkele nabestaanden aan te danken.

Siro Germon

04-09-2004

Siro Germon

Geregistreerd op:
15 augustus 2004

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl