Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/config.php on line 13

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 14

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 20

Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 30

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 65

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 67

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 68

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 15

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions/user_details.php on line 15

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 57

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 81

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/blocks/login.php on line 14

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/blocks/stemmen.php on line 14

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 146

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 148

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/block.php on line 14

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/index.php on line 99
Gedicht van viertje -> Dierenvriend

Terug naar gedichten

Dierenvriend

Ik kijk vanaf de zesde verdieping neer op de straat. De straat is vrijwel leeg. Hier en daar staat een auto geparkeerd. Dan kijk ik omhoog, de hemel is zo goed als grijs, alsof er elk moment een bui kan neervallen. Hier sta ik dan, achter het glas van het keukenraam dat al eeuwen niet is gezeemd. Dat ik er nog door heen kan kijken. Buiten ziet het er precies zo uit zoals ik me van binnen voel, grijs, leeg, verdrietig en troosteloos. Ik zucht, met mijn handen tegen het glas aangedrukt blijf ik kijken naar de bladeren van de bomen die elk moment kunnen loskomen en mee gedragen worden door de wind. Ik wacht, en ik wacht en ik wacht maar er gebeurt niks. De wind lijkt stil te liggen. Ik hoor geen suizende wind door de kieren van de flat. Alles is doodstil. Ik ril bij de woordspeling van mijn gedachten. Doodstil klinkt het opnieuw door mijn hoofd. Doodstil is het nu Rambo niet meer leeft denk ik en probeer de stekende pijn weg te stoppen, ver weg in het diepste van mijn ziel. Mijn geliefde huisdier, mijn trouwe lieve viervoeter is dood. Morsdood en er is niks wat ik kan doen om hem weer levend te maken. Ik slik bij de gedachten aan zijn laatste blik. Een blik van laat me gaan. Het is goed zo. Ik slik nog een keer en besef amper dat er tranen over mijn wangen lopen. Ik druk me dichter tegen het glas aan alsof het me enige troost en houvast kan verschaffen. Mijn vingers glijden langzaam langs mijn lichaam naar beneden in de hoop dat als ik mijn houding verander dat het dan gaat regenen. Met mijn schouders leun ik tegen de spanten van het raam en hoop dat Rambo elk moment komt binnenwandelen. Ik knipper met mijn ogen en besef nu pas dat ik huil. De wereld valt plotseling weg onder mijn voeten door het besef dat Rambo nooit meer terugkomt. Ik voel me steeds zwaarder worden tot ik ineen zak en de wereld om me heen vervaagd. De keuken is verdwenen en het raam waar ik net tegen aanleunde is nu ver boven mij. Als een zielig hoopje begin ik te snikken. In elkaar gedoken onder het raamkozijn. Ik kan mezelf amper horen en het enige wat ik hoor is het miauwen van Rambo dat gewoon niet echt kan zijn want Rambo is dood. Morsdood. Iedere keer dat ik dat besef lijkt het alsof het de eerste keer is dat ik er aan herinnerd word dat Rambo dood is. Ik voel me lichaam trillen als een espenblad. De leegte is zo leeg en Rambo is er niet meer om die te vullen. Hij was immers de beste vriend die ik ooit gehad heb. Immers. En misschien ook wel de enige bedenk ik me terwijl ik hoofdschuddend het verdriet van me wil afschudden. De keuken is een teringzooi maar ik heb er geen last van. De geur van de vuilnisbak is niet te harden maar ik ruik niks. De planten hebben water nodig maar ik wil niks. Een minuut later zit ik met mijn hoofd tussen mijn knieën en probeer de tranen van mijn gezicht te vegen. Nat, vies en zoutig. Ik wil nog steeds niks. Tegen mijn zin in wordt alles weer helder, de keuken komt langzaam in kleine beetjes weer terug in mijn vizier. Ik wil nog niet opstaan. Ik voel me prima op de grond, naast de eetbak van Rambo. Ik kijk er naar, de bak is nog half gevuld met droogvoer. Ik wil opstaan om bij te vullen maar besluit om te blijven zitten. Rambo is weg, Rambo komt nooit meer terug. Voor het eerst durf ik te beseffen dat hij weg is, dood, dat hij nooit meer terugkomt. Het doet pijn, heel veel pijn maar ik voel op de een of andere manier dat hij ergens is op een plek waar hij het goed heeft. Er glijdt een vage glimlach om mijn mond die mijn ogen bereiken. Plotseling hoor ik de deurbel. Ik schrik en het lijkt alsof ik door het doordringende geluid een paar centimeter van de grond kom van de schrik. Ik aarzel om open te doen. Dan sta ik besluiteloos op en loop zachtjes naar de deur in de gang. Een kleine gedrongen gestalte lijkt te ijsberen achter het glas in de deur. De buurvrouw van hiernaast bedenk ik. Trudy? Ik weet nog steeds niet of ik open doe maar mijn voeten lijken me zonder nadenken te dragen naar de voordeur. Aarzelend doe ik de deur open. Een vrolijk en vriendelijk gezicht kijkt me aan. Je bent thuis zegt ze vriendelijk en duwt me een jong katje in mijn armen. Hier zegt ze, zorg jij er maar voor en ze geeft me een deken van fleeche en kijkt me vol vertrouwen aan. Ik zeg niks en kijk vol ongeloof naar het kleine hulpeloze jonge katje in mijn armen. Maar Rambo is net, maar Trudy glimlacht alleen maar. Neem haar maar onderbreekt ze hem. Ze is zijn dochter en ze hoort meer bij jouw thuis dan bij mij. Dan draait ze zich om en loopt waggelend weg. Wat heeft dat mens toch een enorme achterste fluister ik tegen het kleine grijze bolletje in mijn armen. Het kleine poesje gaapt en nestelt zich in een gemakkelijke houding en gaat lekker liggen slapen in het holletje van mijn armen tegen mijn borst. Zo dus jij bent de dochter van Rambo hè? Fluister ik. Dan heeft hij erg zijn best gedaan glimlach ik en aai het beestje met mijn wijsvinger over het koppie. Heel zachtjes hoor ik haar tevreden spinnen. Rambo is toch nog een beetje bij ons glimlach ik en neem plaats op mijn hoekbank. Waar ik tevreden met mijn nieuwe huisdiertje ga zitten en binnen de kortste keren val ik in slaap met Ramona in mijn armen. Tevreden.

Viertje

01-08-2006

viertje

Geregistreerd op:
05 juli 2006

Uit: vlaardingen

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl