Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/config.php on line 13

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 14

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 20

Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 30

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 65

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 67

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions.php on line 68

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 15

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/functions/user_details.php on line 15

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 57

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 81

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/blocks/login.php on line 14

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/blocks/stemmen.php on line 14

Deprecated: Function split() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 146

Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/modules/show.php on line 148

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/block.php on line 14

Deprecated: Function eregi() is deprecated in /home/users/dromeftp/dromendezeven.nl/index.php on line 99
Gedicht van wegwerpkind -> Mijn verhaal over mijn leven (schokkend)

Terug naar gedichten

Mijn verhaal over mijn leven (schokkend)

Ik ging vaak zomaar fietsen en reed ergens heen waar heen dat weet ik nooit soms heel ver weg soms gewoon in de buurt. Of ik ging naar het bos en zat daar uren tegen een boom voor me uit te kijken en keek niet op of om hoorde mensen niet tegen me praten. Maar naar huis dat durf ik niet. Laatst was weer zo’n dag ik kwam thuis uit school, me vader was dronken en hij was boos want ik was te laat. Vijf minuten maar. Hij begon te slaan. Na tien minuten stopte hij even en nam hij een slok whisky en zei “de volgende keer ben je op tijd” en nu begon hij ook te schoppen. Vooral in mijn buik. Ik had nog een dikke lip, heel veel blauwe, spierpijn en angst van de keer ervoor toen hij me sloeg en schopte. Echt voelen deed ik het niet meer ik was er aan gewend. Maar toch was ik steeds bang om thuis te komen bang om het deze keer niet te overleven. Dat hij deze keer zolang door ging met schoppen en slaan tot ik dood was tot ik niet meer ademde. Ik durfde ook nooit te zeggen tegen wie dan ook waar de blauwen plekken op me hoofd van kwamen. De ene keer zei ik ben gevallen met me fiets of ik gleed van de trap. Ik droeg nooit echt korte mouwen of een korte broek. Bang dat iemand zou zien dat ik onder de blauwe plekken zat. Ik schaamde me er heel erg voor. Op een dag moest ik me alles uittrekken. Ik wist niet wat hij ging doen. Toen was ik negen ongeveer. Toen ik me had uitgekleed trok hij ook zijn broek uit en moest ik op me handen en knieën gaan zitten. Toen kwam hij in me. Hij neukt me ging door me heen. Het deed pijn en ik huilde. Ik moest zijn lul ook in mijn mond doen en hem pijpen. Dit gebeurde nu vaker. En ik durfde het nog steeds niet tegen iemand te vertellen. Bang dat iedereen me ging haten net als me vader dat deed. Het enige waar ik iets kwijt kon was bij een piano. Een vriendinnetje van mij had een piano thuis staan dat weet ik nog wel. Ik ben een keertje bij haar thuis geweest. En ik ging binnenkort weer om aan haar moeder te vragen of zij of haar man mij les wou geven want het leek me echt heel leuk. Ik was toen ongeveer zes. Ik was bij haar thuis en had het gevraagd. De moeder zei we hebben niet echt tijd om jou les te geven meid maar ik ken wel iemand die dat wel wil en kan toen werd ik gebracht naar een hele lieve vrouw die het maar al te graag wou. Ze zei dat ze er dol op was om kinderen te helpen en les te geven. Betalen hoefde ik niet. Na een jaar kon ik al goed noten lezen en veel liedjes spelen en ze zei dat ik goed leerde. Ik ging vaak na schooltijd naar haar toe bleef graag bij haar slapen. Maar voor ik mocht blijven slapen moest ik eerst me ouders bellen. Maar ik durfde nooit te bellen naar me vader. Een moeder heb ik niet gekend. Die is dood is me altijd vertelt. Op me 10e heb ik het Liesbeth (die pianolesvrouw) vertelt waar de blauwe plekken van waren. Dat ik geen moeder had en dat me vader me verkrachten. Ze schrok zich rot en zei dat ze de politie ging bellen. Waarop ik zei dat ik het niet nog eens wou vertellen aan iemand en zeker niet aan een vreemde. Maar ze belde toch. Ik zou vast me blauwe plekken moeten laten zien. En ik liep weg. Ik liep tot ik niet meer wist waar ik was. Ik bleef 2 nachten buiten tot ik honger kreeg en ging opzoek naar iets te eten. Ik werd op straat herkent door iemand. Hij had me eerder gezien. Hij nam me mee naar het politiebureau waar ik wat te drinken en te eten kreeg. Er werden vragen gesteld maar praten deed ik niet ik at alleen me broodje die ik had gekregen. Ik sprak niet tot ze vroegen waar ik woonde. Ik gaf de straatnaam van Liesbeth die ik had onthouden. Toen we er aankwamen was ze niet thuis en de politie vroeg of ik nog ergens anders heen kon. Ik wist niet anders dan naar me vader. Toen ik binnen kwam was me vader woest. Ik wilde naar buiten rennen maar was te laat. Hij had me te pakken en begon me weer te slaan. Deze keer dacht ik weer dat ik het niet zou overleven. Ik huilde hard en riep “hou op hou op”. Maar hij hield niet op. Het moest minstens een kwartier later zijn geweest voor hij even stopte. Ik wou opstaan en wegrennen maar kon me niet meer bewegen alles deed pijn. Maar dat was normaal nadat hij me sloeg. Sinds toen bleef ik nooit meer bij iemand slapen kwam op tijd thuis maar slaan bleef hij doen. Als een soort verslaving. Sinds me 15e ben ik het mensen gaan vertellen zo ook de politie. Die me eerst niet geloofde maar toen ik echt alles had vertelt en me blauwe plekken had laten zien werd mijn vader opgepakt. Ik hoef hem nu niet meer te zien. Ik was heel opgelucht en blij. Maar van het 1 kwam het ander. Want waar ging ik nu wonen. Waar moest ik heen? Wie ging er voor me zorgen? Uiteindelijk vonden ze een huis voor me ergens in Hoek van Holland. Ver van me vrienden en vriendinnen. Ver van school waar ik nog niet mee klaar was. En ik kende niemand daar. De mensen waar ik heen moest waren wel heel aardig. Ze hadden 2 andere kinderen van ongeveer mijn leeftijd en kon goed met ze opschieten maar voelde me nog niet echt thuis. Want het bleef een andere plaats en een andere provincie. Maar lang bleef ik er niet. Na een half jaar ging in terug naar Amersfoort. Ik kon me school afmaken en wonen bij een broer van mijn beste vriendin hij was 22 en ik nog steeds 16. ik was bijna jarig. Ik verheug me er niet op want het wordt niet gevierd dat werd het nooit. Maar was wel trots op me zelf ik werd 17. nu ik 17 ben denk ik nog elke dag aan hoe pijn het deed. Deze herinnering raak ik nooit meer kwijt. En niemand zal ooit begrijpen hoe ik me heb gevoelt die tijd. Dat opgesloten lege gevoel want je kan nergens heen. Je kan het wel vertellen wat er is gebeurt maar daar schiet je niks mee op want niemand weet echt hoe jij je voelt. Het is anders. Ze zeggen wel je moet het vertellen of van je afschrijven maar het lost niks op je kan de klok niet terug draaien. Het verleden kan niet worden uitgegumd ook al zal ik dat wel willen. 7 dagen in de week 24 uur per dag moet ik terug denken. Denken aan wat hij deed. Vaak heb ik gedacht “vandaag pleeg ik zelfmoord” “ik ga mezelf ophangen of me polsen door snijden” maar ik heb het nooit gedurfd ik kon het niet. Ik snijd me zelf wel. Maar niet me polsen daar blijf ik vanaf. Want ik ben bang voor de dood. Maar ik ben ook bang voor het leven. Binnenkort ga ik er tussen kiezen. Tussen leven of dood. Want leven zoals nu is een hel. In me dromen slaat hij me nog elke keer. Overdag zie ik nog steeds zijn boze rode dronken hoofd en voel ik elke keer weer de pijn van dat hij me sloeg of tegen de muur aan gooide. Het enige waar ik me gevoel in kwijt kan is met gedichten schrijven, tekenen en piano spelen. Maar dat vind niemand goed genoeg. Alles wat ik doe is niet goed genoeg of gewoon heel fout. Als of ze niet tevreden zijn met wat ze zien. Ik probeer het wel. Ik probeer te doen van wat mensen van mij verwachten maar negen van de tien keer lukt dat niet hoe hard ik dat ook probeer het lukt me niet. Ik kan niet meer aan. Ik voel me langzaam depri worden en krijg steeds meer flashbacks van wat me vader bij me deed. Hoe hij me verkrachte en me sloeg en schopte. Sommige mensen zeggen van hij zit toch vast nou dan moet je het gewoon vergeten van wat er allemaal is gebeurt. Maar zoiets vergeet je nooit meer van je leven net als een oorlog en een overlijden van… het blijft hangen voor altijd. Of ik nou wil of niet. Of ik moet het opschrijven wat ik niet kan. Want tijdens het schrijven van deze tekst ben ik paar keer naar buiten geweest om te roken en de laatste keer ging ik dat doen en toen had ik niet eens door dat het regende. Ik zat ook te huilen ik voel me nu ook heel klote om het op papier te zetten want er komen vele herinneringen boven die ik eerst heel ver weg had gestopt om een plek waar het niet meer zou vinden. Maar ze komen terug op de momenten dat ik het niet wil. Soms dan denk ik ook wel eens dat god bij mij heeft gezegd: die gaat een klote leven krijgen of zo. Soms dan zie ik mensen fietsen met hun kinderen achterop die lachen om wat hun vader zegt en dan denk ik van kon ik ook maar zo met mijn vader omgaan want het leven zo leven ben ik nu echt zat geloof me nou ik heb het echt gehad. Ik wil niet veder dan het hier en het nu. Ik ben het gewoon hartstikke zat. En toch ga ik binnenkort naar een inrichting gaan. Om me daar te laten helpen het is wel tegen mijn zin in maar mijn huisarts en mijn broer dwingen me. En een vriendin heeft mij half overtuigt maar nog zie ik het positieve niet in van het leven. Ik ben nu zwaar depressief en kan niks van vroeger alleen verwerken...
ik moet ook binnenkort bij mijn vader opbezoek maar dat zal ik nooit meer doen wat hij mij heeft geflikt zal ik hem nooit vergeven!

Wegwerpkind

12-12-2004

wegwerpkind

Geregistreerd op:
12 december 2004

Initiatief van:

  Bernadette
  Claasje
  helendevink
  Inge *
  Pauline
  Sander

Zelf gedichten insturen kan op:

Gedichtenlog.nl